In het atelier van Antoinette Nausikaa hangt een ijle sfeer, een vreemde niet te grijpen presentatie vol poëzie en met wonderlijke kinderlijke stokpoppetjes. Ik wist er niet zo goed raad mee, behalve dat het me intrigeerde, en haar presentatie leek ook niet te rijmen met de serieuze rijksakademie.  Op de website van Nausikaa kom ik foto’s tegen waarop zo’n simpel stokfiguurtje heel groot is uitgevoerd en de kunstenaar een dansje met hem uitvoert. Zoals andere kunstenaars wel een tango met de dood dansen, bezweert zij haar eigen kinderlijkheid. Op haar site lees ik: ‘De mannetjes in mijn tekeningen en ook de sculptuurtjes dragen een soort van kinderlijkheid in zich mee die mij zelf soms zeer tegenstaat. Ik schaam me daar wel eens voor. Ik ben toch een volwassen vrouw? Waarom zou je je bezighouden met poppetjes tekenen. Dat zegt dan zo'n stem achterin in mijn hoofd.’ En een stukje verderop beschrijft ze de kritiek van een collega: Lisa Milroy kan ze niet aanzien. Ze vindt ze zielig, onderdanig, getormenteerd, kinderlijk, al met al tenenkrommend. Op zich een interessant gegeven en dat is ook de reden waarom ik haar wel eens uitnodig om op gesprek te komen.


Deze eerlijkheid is uniek. Zoals ook die kinderlijke poppetjes uniek zijn doordat het eigenlijk gewoon niet kan. Zo simpel. Op de tafels liggen foto’s en opengeslagen boeken en schriftjes. Krassen op de vloer. ‘We must be quite special beings able to communicate with each other.’ En zo, wordt je meegenomen, langzaam cirkelend rond de aloude vraag, wat is een leven, wat zien we, zien we wel wat we zien? Wie zijn wij, wij mensen?