‘Alles in ordnung’ heet het boek dat ik op de Off Print beurs in Amsterdam kocht. De kaft is van blauwe stof en op de voorkant zijn gouden rondjes geprint. Deze stippen verwijzen naar een klein mirakel dat plaatsvond in 1888. De kathedraal waar een icoon van de heilige maagd Maria hing werd getroffen door de bliksem die precies insloeg waar het blikje met giften was neergezet. Het blikje knalde uit elkaar en de munten sprongen tegen de icoon aan en bleven vastkleven. De icoon heeft sinds die tijd nog vele wonderen bewerkstelligd.  

Kleine wonderen, daar gaat dit boek over. Hele kleine alledaagse wonderen. In dit boek zijn ze alfabetisch geordend, een simpel raamwerk dat evengoed magisch uitwerkt. Zo’n ordening geeft het boek meteen iets stevigs, iets betrouwbaars, als een encyclopedie die de feiten bij elkaar brengt. Ieder werk van Ella Ziegler functioneert als een vergrootglas, ze merkt iets op en beschrijft het of fotografeert het, of ze ensceneert een gebeurtenis, zoals een ketting van kralen die tijdens de opening van Something might happen in bar Forgotten in Berlijn nonchalant tijdens een gesprek kapot wordt getrokken.

Het werk van Ella Ziegler kan niet eigenlijk niet anders dan in een boek worden getoond. Iedere voorval is zo terloops dat het zich geruisloos mengt met het dagelijkse of het is de werkelijkheid zelf, hand in hand. Zoals de gevonden stukjes papier. Of een letter die op een trapleuning staat geschreven. Ze moeten uit die werkelijkheid worden getild anders valt het niemand op buiten de kunstenaar. Je hebt echt een boek nodig hebt om het totaal te overzien en te beseffen waar het Ella Ziegler om te doen is. Een prachtige serie vreemde voorvallen die het leven net wat anders inkleuren. Het leven met al zijn absurdistische bureaucratische regels, al die kleine vaak ergernis veroorzakende trammelant, zolas het registreren van je hond. Ella Ziegler vult een formulier in voor een jachthond die niet bestaat, maar die tijdens de duur van haar expositie op papier even leeft. Daarna volgen er in het boek twee hele vrolijke borden die je waarschuwen Beware of the dog.

Het is een inspirerend boek. Een week geleden had ik mijn fiets voor een keer op de stoep gezet in plaats van keurig in een rek. Weg was hij. Het schijnt dat ze twee keer per dag fietsen komen ruimen. Om je fiets op te halen moet je een soort strafexpeditie uitvoeren naar een nauwelijks te bereiken plek buiten Amsterdam. Ik besloot er een soort bedevaart van te maken en ben gaan lopen, een mooie route langs groene volkstuintje en wuivende groene bomen en een industrieterrein. Het werd mijn fijnste dag van de week. Zoiets is het idee van de kunst van Ella Ziegler.