Drie hopen zwart zand als drie kamelenbulten wachten je op. Het zouden anonieme graven kunnen zijn. Ouderwetse soldatenhelmen met puzzelstukje van een blauwe hemel erin hangen met draden vanaf het plafond in de ruimte. Het smartelijke gekrijs van een havik vult keer op keer de ruimte. Onheilspellend.
Van het grote leed naar persoonlijk onheil, a family album bestaat uit een elegante grijze pump met bloed, dubbelgevouwen ijzeren kleerhangertjes en een rond klosje garen waar bloed aan kleeft en een mindbox. Ze liggen op transparante sokkels zodat alle aandacht voor het ding is.  


Een registratie van 'Cut Piece' is twee maal te zien in een ruimte. In een zwarte jurk zit de jonge Yoko Ono met haar benen zijwaarts onder zich te wachten op wat komen gaat. Haar blik omhoog. Naast haar ligt een schaar. Bijna onaangedaan ondergaat ze de handelingen van het publiek. Iemand knipt een stuk uit de rug, knipt de mouw van onder naar boven open een prachtige ouderwetse witte bh met ronde stiksels is te zien, dan knipt een man haar beha. bandjes door en Yoko Ono houdt met haar handen haar BH op z’n plek. Aandoenlijk is het, terwijl over in Amsterdam hippies dagelijks met zwaaiende blote borsten in het Vondelpark dansen houdt Yoko Ono haar beha omhoog. Tegenover deze oude uitvoering van Cut Piece (uit 1964) is een hedendaagse remake te zien. Yoko Ono, met een bril met licht gekleurde glazen, zit dit keer op een stoel en de spanning over wat het publiek zou kunnen doen is helemaal verdwenen. Het is meer een onderonsje tussen de kunstenaar en de aanwezigen. Een man kust eerst haar hand voor hij beschaafd een stukje van de zoom van haar rok afknipt. Haar rok is wijd en lang zodat er veel schuldeloos geknipt kan worden. Iedere knip is een eerbetoon. Yoko Ono ondergaat vriendelijk met af en toe een glimlach als ze iemand herkent.
Ook andere vroege films tonen een bepaalde preutsheid die heel spannend is, zo trekt ze met veel moeite een paarse beha aan de voorkant kapot tot het moment dat het lukt, dan is de film abrupt afgelopen. Freedom heet dit werk. Billen van lopende mannen ingekaderd tot een abstract beeld en een vlieg die een lichaam verkent en lang zijn pootjes wrijft boven een tepel met ernaast een haar, erotischer dan porno.

Het is Yoko Ono niet om erotiek te doen maar om hoe we met onze verbeelding de wereld zouden kunnen redden, of in ieder geval beter zouden kunnen maken. Peace is nog steeds haar boodschap. Om de verbeelding op gang te brengen heeft ze mooie opdrachten op de muur geschreven, draw a window on the wall. To remind you of the sun, to remind you of the snow that covers the world. En er liggen briefjes waarop je de vraag Where do you go from here kunt beantwoorden, alles kan veranderen door het in je mind te laten. De vloer is het plafond.

En ergens aan de muur hangen de voetstappen die Yoko en John Lennon samen over een papier heen liepen. Een grote schoen en een kleine voetzool. We were walking to the sky. Terugblikkend klinkt het zo triest. Het geluk dat je niet ten volle beseft op het moment dat het er is, zegt ze.

To the light.
We are now at 13th hour, facing the future together in which we may destroy ourselves ot go to create our heaven on earth. For the Serpentine Gallery I selected pieces which had the strongest vibration to take us to the light. Yoko Ono

En ik ga met haar mee. From here on.