De turbine hal van Tate Modern is een immense grote ruimte waarin steeds door een andere grote kunstenaar een werk wordt gerealiseerd. De magistrale gouden zon van Olafur Eliasson bijvoorbeeld. Of de scheur in de vloer alsof de bliksem was ingeslagen. De Hal ligt er nu stilletjes en verlaten bij. Kunstenaar Tino Sehgal realiseert er een werk maar niemand weet precies wanneer zijn performances zullen plaatsvinden. Ik had geluk, aan het eind van de middag zag ik een grote groep mensen aan het einde van de hal staan. Ze waren zich duidelijk een het opwarmen voor een dans of een flinke loop. Na geduldig wachten begon er iets op gang te komen. Al die mensen, professionele dansers en gewone mensen, jong en oud, liepen in een rustig tempo naar voren. Ik zat tegen een paal op de grond en ze liepen aan alle kanten langs me heen naar de andere kant van de ruimte. Zo vlak bij de ingang wandelen veel bezoekers en opeens liepen al die mensen door elkaar heen. Daarna liep de groep weer terug, daarna weer heen en weer terug, sneller nu. Vervolgens ontstonden er bewegingen, groeperingen, acties en reacties maar zonder dat het mogelijk was een structuur te ontdekken. Bezoekers sloten zich er bij aan, deden mee. Ik liep naar boven en zag , als bij een groep vogels , wisselende patronen ontstaan. Iedere toeschouwer had wel een andere interpretatie en probeerde een logica ontdekken. Het lijkt een zin en doel te hebben maar wie kent de hogere machten die de aarde doet draaien?