Handmade Radar Reflector Found and Remounted Maldives Circa Now (Handgemaakte radarreflector gevonden en geremonteerd Maldiven circa nu)

Op Art Basel was het werk van de kunstenaar Nathan Carter op verschillende plekken aanwezig. Mister Motley (Evaline Losse) sprak hem middels e-mail in verband met het nummer EN/EN dat nu in de winkels ligt, over het amateurgehalte van zijn werk. 

HH: Kunt u mij de titel en de betekenis van uw werk uitleggen? En de reden waarom u het heeft gemaakt?

NC: ‘De laatste vier jaar maakte ik sculpturen en tekeningen die aan elektronische communicatieapparatuur doen denken. Sommige objecten lijken te zijn gemaakt om onder dringende omstandigheden een boodschap te kunnen versturen vanaf een geheime, afgelegen locatie. Ik ben gefascineerd door illegale methodes en constructies voor het verzenden van informatie, en ook door het onvermogen om in de oververzadigde wereld van moderne communicatiemiddelen een duidelijke boodschap te kunnen overbrengen. Ik houd van wegvallende gesprekken, onderschepte signalen, verkeerd geïnterpreteerde sms-berichten, kapotte simkaarten en elke andere situatie waarin je je mobiele telefoon tegen de muur zou willen smijten.’

HH: In de titel van uw werk vielen me vooral de woorden ‘handgemaakt’ en ‘geremonteerd’ op. Hebben deze een speciale betekenis of bijzondere waarde voor u?

NC: ‘Ik maakte de sculpturen zo dat het lijkt alsof ze gehaast en op de vlucht voor ontdekking zijn vervaardigd, alsof ze met behulp van geringe middelen in een vijandige omgeving in elkaar zijn gezet. Ik ben geboeid door apparaten die in elkaar zijn geknutseld met om het even welk materiaal dat voorhanden was. De radarreflectoren bestaan uit gitaarsnaren, rugzakframes, fietsonderdelen en een slecht functionerende tv-antenne die uit afschuw door een gefrustreerde voetbalfan van een dak was gegooid en daarna door een bus werd overreden. Ik wachtte gewoon in de schaduw tot de bus was gepasseerd, om toen snel de kapotte antenne te redden, met andere onderdelen samen te voegen en een gecodeerde kortegolf-radioboodschap uit te zenden.’


HH: Is er geen gemakkelijker manier om (eventueel andere) materialen te vinden?

NC: ‘De kleine kleurige objecten die aan de constructie van de radarreflector zijn bevestigd, zijn op straat gevonden. Ik ben altijd op zoek naar stukjes van rode, blauwe, oranje of gele reflectoren en lichten van auto’s. De beste vindplaats voor zulke brokstukken in Brooklyn is feitelijk elke grote wegkruising. De brokstukjes worden meestal aan de kant geveegd nadat twee auto’s geprobeerd hebben dezelfde ruimte in te nemen en op elkaar zijn geklapt. Ik kijk ook uit naar metalen voorwerpen en elk ander kleurig stukje plastic dat opvalt.’

HH: Waarom heeft u voor dit soort materialen gekozen?

NC: ‘Ik zoek naar objecten die op een of andere manier op straat veranderd zijn. Ofwel per ongeluk, zoals in het voorbeeld van de botsende auto’s, of omdat ze zijn weggedaan. Zulke objecten grijpen me eigenlijk heel erg aan, omdat ik ze ontdekt heb – wat hemelsbreed verschilt met het kopen van dingen in een winkel. Als kind had ik een ongelooflijke verzameling dingen die ik her en der gevonden had. Ik maakte er mijn eigen speelgoed van, en ik denk dat ik deze bezigheid nu aan het herontdekken ben. Ik loop bijvoorbeeld op Flatbush Avenue en ik zie iets dat gedeeltelijk onder een auto of in een afvoerput ligt verscholen. Ik ren ernaartoe, raap het op, bestudeer het in het licht van de straatlantaarn en zeg: “O, kijk eens aan!”’