Lost for Faith/ Retained for Beauty

Marres Maastricht 10 maart – 03 juni 2012
Curator en kunstenaar: Marc Mulders
 i.s.m. Museum Catharijneconvent Utrecht

De expositieruimte van Marres in Maastricht heeft een echte transformatie ondergaan: de lichten zijn uitgedaan, de spots van de wanden geschroefd en alleen het licht dat door de ramen valt maakt de tentoongestelde werken zichtbaar. De wanden zijn in een soort zanderig wit geschilderd, zacht en geborgen.  

In de eerste zaal hangt een houten sculptuur van Christus aan het kruis en de aanwezigheid van deze smartelijke Christus beheerst de ruimte totaal. Het corpus, het lichaam dat als offer dient, het vlees dat na de dood langzaam weer oplost in de wereld, vindt weerklank in de werken van Marc Mulders. Het lichaam van Christus is uitgeput. De wond en de ribben die zich aan weerszij aftekenen in dit uitgemergelde lichaam reflecteren in de roze verf en de strepen verf die de ribben maken van de geslachte os. Deze Christus spreidt zijn magie uit over al wat in zijn buurt is opgehangen, ieder werk wordt kwetsbaar en fragiel ondanks de dikke lagen verf. Een beklemmend besef van de vergankelijkheid van het vlees. Ja en ondanks dat ik niet echt geloof ontstaat er in deze kamer een besef van een god die overal is.

In Nederland werd de abstracte kunt door Edy de Wilde in het Van Abbemuseum geïntroduceerd als 'gelovige' kunst. Niet meer Jezus of God als mensfiguur maar de abstractie werd ingezet om het hogere weer te geven. Deze expositie haakt eigenlijk aan bij deze traditie, maar in een omgekeerde richting. De abstracte kunst wordt ingezet om ons te overtuigen van een geloof in een god, een hogere macht, de zin van het offer. Het licht laat alle stemmingen van de dag toe, als de zon even doorbreekt lijkt het of in de verf een parelmoeren reflectie losbreekt, alles leeft: het hout van het Christusbeeld, de verf en ik die alles bekijk.


In de volgende ruime hangen twee kleine doeken die meestal in het depot verblijven omdat ze niet tot de ‘top’ behoren. Prachtige werken, misschien wat onhandig maar daardoor juist weer zo menselijk en ontroerend. Beiden gaan om een afbeelding van de zweetdoek van Verona, de vrouw die met een lap stof het zweet van het gezicht van Christus veegde en op miraculeuze wijze bleef zijn gezicht in het doek zichtbaar. Dit gebaar van empathie en mededogen, het tegen de stroom in meeleven, is een gebaar dat we hard nodig hebben in deze verharde wereld. ‘Ik kan niet empathisch schilderen’ vertelde Marc Mulders, maar toch maakt zijn versie van de zweetdoek van Verona. Collages met de twin towers en vlinders. Ogen bedekken een gevouwen masker van papier waaronder de benen van de zondaars Adam en Eva uitkomen. Hier dient de schoonheid als schuilkerk, een pauw- in zijn staart is een kruisgang te herkennen, de schoonheid zuigt het offer op – verbindt de schoonheid met de eeuwigheid. Zoals Damien Hirst een verhaal van schoonheid en wreedheid maakt met zijn in de verf gedrukte vlinders, maakt Mulders hier een andere verbintenis, die van de schoonheid en het offer, de bereidheid te geven, de troost en empathie. Kunst is troost


Op de eerste verdieping is een Gotische Pieta uit de kist gehaald en er simpel boven op gezet. Het gezicht van Christus is gebroken, de reden waarom het beeld altijd in het donker van de houten kist blijft. Jezus kijkt ons aan en Maria kijkt vol mededogen naar haar zoon. Achter het beeld hangen expressionistische bloemen van Marc Mulders, een Maria in de rozentuin.
In de zaal daarop hangt een weer een kruisbeeld. In een moderne kunstinstelling ontstaat meer dan in een kerk een heftig besef van waar je naar eigenlijk naar kijkt: het beeld van Christus aan het kruis hebben we al zo vaak gezien dat we bijna vergeten echt stil te staan bij de gruwelijkheid van deze voorstelling. De oude verfresten maken het gezicht groenig. In de laatste zaal ontstaat er licht, je bent weer terug bij het mens-zijn
Marc Mulders wil de horizon omarmen, een nieuwe abstractie, die verder gaat dan onze wereld, grootser, we lossen op in het heelal.