Een groot publiek bereiken met een kunstprogramma, het lijkt onmogelijk in Nederland. Maar wij hebben dan ook geen travestiete pottenbakker die de Turnerprijs heeft gewonnen en die niet alleen vreemd en zeer zichzelf is maar ook nog eens uiterst communicatief. Voor channel 4 ging hij op zoek naar wat goede smaak nu precies is in ‘All in the best possible taste’. Hij snuffelt in andermans huizen, doet mee aan sociale rituelen als polofeestjes en diners. De serie bestaat uit drie delen die tezamen het onderzoek vormen voor zes wandkleden die hij op basis van dit onderzoek gaat maken, een kijkje in de keuken van de kunstenaar.  


In de laatste aflevering gaat hij op bezoek bij de rijken van Engeland, als een soort Jort Kelder maar dan ‘all the way’, met veel zelfspot en een gulle lach. Daar staat hij dan in een roze blazer met witte streepjes, een lichte witte broek en een dure stropdas. Hij ziet zichzelf in de spiegel van de winkel. Hoe kleed je je voor een feestje bij mensen van adel? Is dit wat? Appropriateness is het toverwoord. Als echte rijke gaat het er absoluut niet om jezelf uit te drukken als een individu maar je past je aan bij degene bij wie je op bezoek gaat. Je gastheer moet zich prettig voelen. Als Perry op het feestje aan de aanwezigen vraagt of hij zo goed gekleed gaat, lacht men besmuikt. Adel is geen kwestie van smaak, het lijkt meer in je botten te zitten. Grayson Perry hoort het allemaal aan. Hij constateert dat de echt rijken houden van ‘alles zoals het is’, hun smaak is conservatief in de zin dat ze niet houden van veranderingen. Je draagt de kleren van je vader en moeder, die zijn zo goed gemaakt dat het generaties mee gaat. Dat is leven op stand. Ze doen wat ze altijd doen, constateert Perry, just keeping on doing nothing. De aflevering kent briljante momenten zoals het diner waarvoor zowel Grayson Perry als zijn gastheer zich speciaal aankleden, de een als ridder en de ander als een vrouw in een mooie meisjes jurk. Het ziet er totaal relaxt uit met een glaasje wijn erbij.


Hij gaat op bezoek bij een lord die een vleugel van zijn kasteel met erotische outsiderachtige voorstellingen heeft beschilderd (zijn zoon is niet van plan om ze te bewaren, als hij het landgoed erft). En een echte nieuwe rijke heeft een titel en een oud kasteeltje gekocht en dat vol gezet met opgezette dieren. Respectvol en recht door zee, dat is Grayson Perry. De aflevering eindigt in de galerie Victoria Miro in Londen waar hij zijn gasten de uiteindelijke wandkleden laat zien. Een man ziet zichzelf terug als een prooi opgejaagd door de jachthonden (Ja, de jacht is altijd van belang bij de adel). De nieuwe rijke heeft net een ongeluk met zijn flashy car gekregen en zijn veel te blonde en te jonge vrouw kijkt me bloedspatten op haar jurk verbijsterd toe. En dat is Grayson Perry ten voeten uit, in een nette rode broek (appropriate) gaat hij op een stoel staan en spreekt iedereen hartelijk toe. En ook de hoofdpersonen van deze morele vertellingen lachen gewoon mee.