In de documentaire De kijk van Kessels is er een moment dat Erik Kessels ergens boven in zijn loods vol opgeslagen albums en found footage als een veldheer het slagveld overziet, wat een ongekende hoeveelheden liggen daar opgeslagen. Een klein willekeurig plukje van zijn verzameling fotoalbums is nu te zien in Foam. En terwijl je rondkijkt realiseer je je dat welk album je ook zou nemen, het maakt niet uit, altijd is er die betoverende charme van de liefde die verder alles overbodig maakt. De liefde voor je kind, je kunt er maar geen genoeg van krijgen, de liefde voor een poedel, een auto of voor je vrouw met de auto samen. De liefde voor je kameraden in het leger, je naakt poserende vriendin. Het hele proces is tijdrovend, een filmpje volschieten, naar de winkel brengen, wachten, betalen, onderhandelen voor welke mislukte foto’s je niet hoeft te betalen, sorteren, een album kiezen, inplakken en er iets bijschrijven, toch minimaal de naam en datum. (of, met mijn vrijer in de tuin, bijvoorbeeld). Daar is geen plaats voor onverschilligheid, allen voor ongeremde overgave. En juist de meest onnozele foto’s zoals een eindeloze serie van een kind met een bal is in al z’n technische imperfectie zo ontroerend want je voelt de blik van de ouder nog als je naar de foto kijkt. Soms is de liefde over en dan wordt de foto niet weggegooid, je staat er immers zelf nog op, maar de persoon wordt van de foto geknipt. Knippen is heel bevrijdend.  


De zalen van Foam zijn behangen met grote blow ups van opengeslagen pagina’s van fotoalbums. Vooral voor die boeken met grote spiralen en waar het plastic over de foto’s heengaat heb ik een zwak. Op de grond staan losse foto’s in een enorm formaat tegen de muur. In bakken kun je, net als bij posters, door losse afdrukken heen gaan. In het midden staat een foto waarin een gezicht is rond is weggesneden, daar kun je de bal doorheen gooien. De inrichting laat iedere traditionele expositie waar foto’s in een lijst netjes naast elkaar hangen ver achter zich. En gelukkig maar. Foto’s lijken door hun aard het meest geschikt voor een boek en bij een expositie heb ik al snel het idee, doe mij het boek maar. Hier niet, alle mogelijkheden zijn uitgebuit en dat maakt het tot een levendig boel, meeslepend. In vitrines liggen originele fotoboeken en daar zie je pas goed wat een fantastisch creatief medium het fotoalbum was. Al die verschillende fotohoekjes, al die boeken met ieder hun eigen grootte en bindwijze, die gekleurde kaften of met een omslag van stof of zelfs met een houten kaft.
Het (familie) album is aan het verdwijnen. De meeste foto’s leiden een digitaal bestaan en als er al een album wordt gemaakt dan gaat het via zo’n handige site waarop alles al is voorgeprogrammeerd en je zo’n semi professioneel glanzen d boekje thuis gestuurd krijgt. Wie maakt er nog een eigen album met geprinte digitale foto’s? Stuur het ons toe, en we publiceren het!

Foam, Amsterdam
29 juni - 14 oktober 2012