Deze twee sculpturen zijn niet gemaakt om een specifieke betekenis te hebben. Ze zijn ook niet gemaakt voor een bepaalde gelegenheid. De twee sculpturen zijn in 2010 getoond in het S.M.A.K in Gent tijdens de tentoonstelling Xanadu! samengesteld door Hans Theys. Ze zijn gemaakt omdat ze gemaakt moesten worden en ze zien er zo uit omdat ze er niet anders konden uitzien. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze geen betekenis hebben. Er is niet vertrokken vanuit een idee, een betekenis. Achteraf is die er natuurlijk wel. Die betekenis is in alle geesten anders. 

Het is niet nodig om alles te begrijpen. Hoe minder er begrepen wordt hoe beter. Iedereen lijkt te zoeken naar betekenis. Men denkt dat men alles begrijpt en is bang van alles wat men niet begrijpt. Ook in de wetenschap, de biologie, etc. De mens denkt veel te weten, maar eigenlijk weet hij bijna niets. Het zou goed zijn vanaf dit idee te vertrekken. Het is overbodig te weten welke betekenis de kunstenaar er zelf aan geeft. Een sculptuur moet iets losmaken, iets tonen, iets laten voelen. Daar is geen uitleg van de kunstenaar voor nodig. Grote ontdekkingen en uitvindingen gebeuren ook niet wanneer men wil dat ze gebeuren. Ze gebeuren per toeval, tijdens het eten van een appel. Je moet doen en zijn. Verder moet je niets. Het moet eerlijk en oprecht zijn. Niet begrijpelijk. Het mysterieuze kunstwerk houdt zichzelf levend.

Ik denk niet dat het blinken in de letterlijke zin moet opgevat worden. Ik heb nog nooit geprobeerd om iets 'blinkends' te maken. In dat geval zou het geen kunstwerk meer zijn, maar decoratie voor de kerstboom of design. Het blinkt op zo'n manier dat het achterblijft in de hoofden van de mensen, samen met duizenden andere herinneringen, gedachten en gevoelens, waar ze met elkaar versmelten.

MM: waardoor blijven jouw ogen glinsteren?

Veel dingen. De wereld, de liefde en de dood.