John William Waterhouse, Echo and Narcissus, 1903

Terwijl de ene na de andere gadget je online in een gecreëerde wereld laat geloven, en zelfs een extra dimensie kan geven aan de werkelijkheid (de zogenaamde ‘augmented reality’), lonkt voor sommige 2.0 gebruikers de vertrouwde platte en tastbare wereld. Dat resulteert in een vreemd soort kruisbestuiving van een oude toepassing met een nieuw apparaat.  Een datum prikken met collega’s doe je aldus op datumprikker.nl; voor slechts 0.79 cent is je telefoon een aquarium, scanner of flipperkast en met een beetje van jezelf en een beetje van JacksonPollock.org druipt binnen enkele seconden een schilderij van je scherm.

De meeste van deze foefjes zijn als app te downloaden op je Iphone met de Appstore. De hoeveelheid en verscheidenheid doen geloven dat je werkelijk alles kunt met je Iphone, Ipod of Ipad. Het programma POW bijvoorbeeld (niet te verwarren met de heren en dame van POWned) maakt van je telefoon een bokshandschoen. Pak je Iphone stevig vast en beweeg in de richting van het pijltje. Beng! Pow! Bof!, hoor je als je met een krachtige ruk de ruimte in slaat. Een soort virtuele stressbal, maar dan anders. En voor wie zich nooit een muziekinstrument kon veroorloven: in een handomdraai transformeert je scherm in een klankkast met snaren, trompettoetsen of blaasbalg.

Nu is de Iphone gebruiker een ijdel mens. Want laten we wel wezen: het oog wil ook wat. Meer dan ooit is je telefoon een verlengstuk van jezelf en we willen er goed uitzien. Dat kan met de juiste telefoon, maar zeker ook in de juiste telefoon. Je ziet vrouwen weleens in een hoekje van hun scherm hun wimpers bijkrullen of lippen stiften. Apple vond dat kennelijk ouderwets en bedacht een nieuwe app: Mirror Mirror. Nooit meer een spiegeltje in je tas naast je Iphone, nooit meer onvoorbereid naar een feestje. Mirror Mirror maakt het leven aangenaam.

Ik neem de proef op de som. Tussen de inmiddels vele met ‘mirror’ aangeduide apps vind ik er een die er betrouwbaar uitziet. Na enige seconden installeertijd wacht ik geduldig tot er iets op mijn scherm begint te glimmen. Ik tik tweemaal met mijn wijsvinger op het scherm en zie een rand, een soort lijst, verschijnen. Dat begint op een spiegel te lijken. Het inktzwarte middenveld baart me enige zorgen. Ik tik nogmaals twee keer op het scherm. De lijst verandert in een groene baroklijst. Ook mooi, maar nog altijd geen spiegel. Ik tik en ik tik, maar behalve een steeds veranderende lijst lijkt dit in niets op een spiegel. Ik kan natuurlijk een foto van mezelf maken en daar vervolgens een van de lijsten omheen ‘appen’. Maar dat kan niet de bedoeling zijn. Ook customer reviews’ (leve de online marketing!) levert vooral zure reacties op: (app is CRAPP), does not work, horrible. I want a refund.


Om het nuttige met het onaangename van de mislukte app te verenigen, kwam er snel een alternatief: een gespiegelde sticker die als beschermlaagje op je Iphone scherm geplakt kan worden. Ook over deze reddingsoperatie wordt gretig geschreven en gesproken op het web. Hij spiegelt weliswaar meer dan de app ooit gedaan heeft, maar of hij het kwetsbare scherm echt beschermt is een tweede. En zo blijkt maar weer: wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.