Met mijn moeder kan ik altijd erg lachen. Samen naar een tentoonstelling gaan is dan ook een hele ervaring. Aan de ene kant heeft ze de welgemeende interesse voor kunst en voor wat ik doe, aan de andere kant kan ze het niet laten zo hier en daar een spottende opmerking te maken. Toen ik haar vroeg mee te gaan naar de tentoonstelling Change in haar eigen woonplaats Zoetermeer, reageerde zij meteen erg enthousiast. Toen ik haar vertelde dat het werk betrof van een kunstenaar die opblaasbare sculpturen maakt, zei zij: ‘O leuk, dan neem ik een naald mee!’ 


Op het bedrijventerrein in Zoetermeer aangekomen, bellen we aan. Door de uitdrukking op het gezicht van de persoon die opendoet krijgen wij meteen het gevoel dat ze niet erg gewend zijn aan bezoek. En dat is jammer. Want de tentoonstellingsruimte is een gigantische loods: groot en prachtig. De opblaasbare sculpturen van Robert Roelink krijgen er alle ruimte en er is veel te zien. De werken zijn, ondanks dat ze allemaal van hetzelfde materiaal gemaakt zijn, erg gevarieerd. Van abstracte, kleurrijke beelden, tot een portret van Osama bin Laden en geweren. Ik ging zonder veel verwachtingen naar de tentoonstelling, maar ben blij dat ik ben gegaan.


Het bezoek met mijn moeder werkt op zijn zachts gezegd relativerend. Wat voor mij heel belangrijk is en waar ik iedere dag mee bezig ben, is voor haar een bron van vermaak. En daardoor realiseer ik mij (weer) dat de kunstwereld ook eigenlijk best gek is.

Weer in de auto zegt mijn moeder dat ze het wel sneu vindt dat die mensen daar zo alleen, zonder bezoek, achterblijven in de loods. Maar ze bedenkt zich snel: ‘Ach, ze waren met zijn drieën, als er nog iemand komt, kunnen ze klaverjassen.’







Kijk voor meer informatie op www.terra-artprojects.com