Ik had de suppoost al bijna gewaarschuwd, zij het dat ik het te spannend vond om te zien wat er gebeurde, en dat ik goede grapjes graag aanmoedig. Er lag een bananenschil voor een groot paneel in het Stedelijk Museum Amsterdam. Een grap, dacht ik, want in het paneel zit een gat waar precies een banaan doorheen zou kunnen. 


Fantastische performance natuurlijk wat zich daar afspeelde, want iedereen ondergaat die verwarring. Maar de banaan hoort bij het werk!
Het is werk van Eric Wesley (1973, Los Angeles), en hij heeft meer van die prikkelende werken in deze zaal hangen en staan. Bijvoorbeeld een videowerk waarin hij, gekleed in een blue suit, digitaal onzichtbaar wordt en daardoor eindelijk rustig een sigaretje kan roken en plein public. Of de aquarellen van juristen op de zeebodem, waarin hij laat zien wat voor een metamorfosen zij daar ondergaan. Fijn dat kunst mij nog steeds zo op het verkeerde been kan zetten. Nog nooit heb ik een bananenschil in de gaten gehouden... Een goede uitglijder. De inhoud van de banaan ligt achter het paneel.


Een paar zalen verder ook een opmerkelijk werk, van Joseph Grigely die op zijn 11e doof werd. Hij communiceert via notities en arrangeert de papiertjes op kleur. Niet al te alledaagse ervaringen moeten natuurlijk ook gecommuniceerd worden, zoals I'm searing, now I am hiding.



Bemoedigend is dat al deze werken (en nog een tiental anderen in deze expositie) een recente, royale schenking zijn van Maurice van Valen aan het Stedelijk Museum. Van Valen is een relatief jonge kunstverzamelaar (1971) die vindt dat een goede schenking een beetje pijn moet doen. Weggeven wat je dierbaar is.