Ik was bijna verdronken in het golfslagbad. Toen was ik zes, maar inmiddels tweeëntwintig ben ik nog steeds bang voor golven. Toch ga ik graag naar het strand. Al turend naar een horizon die altijd waterpas is, kan je je machtig voelen over de zee, als een dirigent. Tot de wind je naar achter blaast en de branding aan je enkels trekt. Met haar zuigende stroming, kalme deining, rijke bronnen en onvoorspelbare dieptes, trekt de zee allen die aan land leven. Net als je aan het eb gewend geraakt bent komt het vloed opzetten.  Het water is altijd in beweging. Daarmee geeft de zee geen houvast, behalve dat ze er altijd is. Met haar gigantische omvang, huist de zee het grootste dier (33 meter), de diepste troch (11034 meter) en de hoogste golf (64 meter). Met de zee is elke strijd dwaas, daarom kan je maar beter met de wind mee varen en met de golven meedrijven. Dan kom je vanzelf weer aan land. Of in een enkel geval, bij het ondiepe deel van het turquoise bad.

Jan Dibbets, New Horizons, Land + Sea

Han Jansen, Het inkleuren van de Waddenzee

Rineke Dijkstra

Guido van der Werve, Wandelen op zee



Naar Zee
De Hallen, Haarlem
15 juni t/m 2 september
www.dehallen.nl