De ruimte vult zich met energie als Michiel ten Beaukum Galerie 10 te Utrecht binnenstapt. Hij groet de galeriemedewerkster met een kus op haar wang, dit levert hem direct stof tot nadenken; moeten er één, twee of drie kussen gegeven worden? Op welke wang en welke wang moet eerst? “In Amsterdam geven ze elkaar nog maar een enkele kus”. Ik krijg een stevige hand. Hij stelt zich voor als Michiel.  

Zonder dat ik een vraag stel, begint Michiel te vertellen over zijn leven. Hij begint bij zijn dieptepunt. Vier jaar geleden liep hij vast, hij vertelt me dat hij niet meer wist wat hij met zijn werk aan moest. Inhoudelijk kon hij niet meer uit de voeten; “Wil ik een abstracte kunstenaar zijn?” “Wil ik grote verhalen vertellen, of kleine?” “Mag ik grapjes verwerken in mijn schilderijen en tekeningen?” “Moet ik conceptueel werken of moet ik mooie plaatjes maken?”


Na vier jaar van bezinning heeft Michiel antwoorden gevonden op zijn vragen en heeft hij zichzelf opnieuw uitgevonden. Hij zegt me in een rap tempo dat ironie zijn drijfveer is, zijn levensstijl zelfs. “Ik heb moeite met grote verhalen, mijn kunst is een combinatie van ‘feelgood’ en een steek onder water, het mag van mij op ’t randje zijn.” In zijn werk vertaalt deze houding zich in het veelvuldig afbeelden van allerlei anti-helden, of mis-fits. Dikke halfnaakte vrouwen die wellustig ontspannen voor zich uit kijken, een soldaat met een helm die van top tot teen is ingelegd met diamantjes of bijvoorbeeld Arnold Schwarzenegger afgebeeld als een schoothondje. Dit alles gehuld in vrolijke kleuren en gesitueerd in een versimpelde overzichtelijke ruimte.

Ik vraag Michiel naar zijn lievelingswerk en hij begeleid me naar een schilderij dat schittert door de afwezigheid van grote monochrome felgekleurde vlakken. Op het schilderij is met een paar vluchtige lijnen een figuur geschilderd dat doet denken aan een kabouter. Uit het korte broekje van de ‘kabouter’ steken twee stevige harige benen, het mannetje heeft verhoudingsgewijs erg grote handen en grote voeten en een klein hoofd. De grote handen houden een nog grotere fles drank vast. Het kleine hoofd komt me bekend voor. Het is een karakteristieke kop met een geprononceerde rechte neus, symmetrische genepen amandelvormige ogen en wat dunnig lang golvend haar. Deze kop is het hoofd van Michiel zelf, de kabouter is Michiel als anti-held. Hij zegt dat hij “feest maakt van ellende”, zijn eigen ellende verbeeld als een verwarde, strompelende kabouter. “Een schilderij moet wringen, het mag niet alleen maar mooi zijn”.

Neem een kijkje in het hoofd van een fragmentarische kunstenaar, die zijn inspiratie opdoet uit zijn dagelijks leven. Treur en lach om zijn anti-helden en mis-fits. Bekijk de grens tussen ernst en ironie en wordt geprikt door het werk van Michiel ten Beaukum. Tot en met 26 augustus is de solotentoonstelling Georgious, Sexy, Beautiful te zien in Galerie 10, Shoutenstraat 10, te Utrecht.