Twee honden vechten om een been, een mannetje gooit zijn hengel over de zon, een hond springt tegen zijn baasje op. Dit zijn de onderwerpen die Tim Brown (1923, Mississippi) interesseren – onderwerpen dicht bij huis, herinneringen uit zijn kindertijd en latere gezinsleven, en hij schildert ze met olieverf op oude planken en afvalhout. Werk van Tim Brown is nu te zien in museum Belvédère in Heerenveen. 




Brown is een zwarte man, een ongeschoolde boerenzoon zonder werk, en gedoemd om het vuile werk van anderen op te knappen. Tot hij uiteindelijk koos voor het kunstenaarschap. Hij wordt beschreven als autodidact, een onaangepaste zonderling en outsider die het liefst met rust wordt gelaten. ‘I'm so mad about many things’ wordt Brown geciteerd in een catalogus van zijn werk. Toch zie je in zijn schilderijen die boosheid helemaal niet terug. Juist heel liefdevol verbeeldt hij zijn wereld vol herinneringen, en hij wil die met de kijker delen: ‘Look at my paintings with an open mind.' Dat kost geen enkele moeite. Met die klinkklare composities en stevige kleuren. De schilderijen gaan recht naar het hart. In dezelfde ruimte staan ingenieuze ijzerbeesten van Papa Adama (1980, Burkina Faso), zoals een vogel?/Micky Mouse? gemaakt van een aantal fietstrappers, een tandrad, een voorvork en een dynamo. In een tweede sculptuur is een knalpijp en een grote trechter verwerkt… samen vormen ze onomstotelijk een olifant. Evenmin onschuldig is een heuvel ijzerschroot op de vloer, het is even puzzelen maar dan wordt het een alligator van opgerolde fietskettingen.



In een volgende zaal evenveel kijkplezier. Bezoekers nemen de tijd om te ontdekken, te vergelijken, en elkaar op van alles en nog wat te wijzen. Hier hangen drie verzamelingen werken op A4 formaat van Theo de Feyter (1947, Zuid-Scharwoude) die steeds hetzelfde onderwerp hebben: het uitzicht uit zijn atelierraam om 17.00 uur. De Feyter schildert zijn uitzicht al sinds 1999, iedere dag als hij de kans ziet, in alle seizoenen. Soms is het vroeg donker en weerspiegelt het interieur in het raam, of er staat ijs op het raam - enkele dagen later staat er een potje narcissen op de vensterbank of staat de buitenwereld volop in bloei. Van zijn reizen, bijvoorbeeld naar Syrië, neemt De Feyter vaak kleine souvenirs mee. Die krijgen een plekje op de vensterbank, en dus in het uitzicht. De verzamelingen van Mijn uitzicht om 17.00 uur laten zich lezen als een wonderlijk werelds filmscript.






Deze en andere solopresentaties zijn nog tot en met 16 oktober 2011 te zien in museum Belvédère.