Bob Eikelboom

Afgelopen vrijdag (de 13e) opende in Den Haag een van de eerste tentoonstellingen met werk van academiestudenten die dit jaar afstuderen. De tentoonstelling Vrijdag de dertiende tweeduizendtwaalf met werk van 29 studenten beeldende kunst van de Koninklijke Academie, vindt plaats in cultureel centrum De Regentenkamer dat tegenwoordig gevestigd is een oude kerk van de Zevendedagsadventisten. In de grote galmende ruimte valt als eerste het geluid op: van verschillende kanten is gezang, gezoem en ander moeilijk te plaatsen geluid te horen. Het is zeer bepalend voor de tentoonstelling die meteen prettig maar ook wat mysterieus aanvoelt. 


Er is veel te zien. Toch zijn er een aantal werken dat extra opvalt, zoals dat van Josje Hattink. De drie werken in de tentoonstelling bestaan alledrie uit plastic zakjes en water. Het werken met deze materialen is op zich niet bijzonder, maar de manier waarop Hattink ze gebruikt is dat wel. De kleine zakjes die rondzweven in een aquarium en in het doopbad achterin de kerk zijn als bezield en lijken op kwallen of een andere eenvoudige levensvorm. En ook de grote zakken water die op de grond liggen hebben iets dierlijks en onwerkelijks.

Josje Hattink

Josje Hattink

Een andere kunstenaar die een veelbelovende indruk maakt, is Machteld Rullens. Het tweedelige videowerk 9 to 5 bestaat uit een scherm waarop haar vader te zien is die op zijn kantoor zijn dagelijkse werk aan het doen is. Op het andere scherm is de werkplek van Rullens te zien. Het verschil tussen een kantoorbaan en het kunstenaarsbestaan is enorm groot, en toch lijken ze ergens ook wel op elkaar...

Machteld Rullens

In het trappenhuis is een videoprojectie van een soort tableau vivant te zien. Al zijn de mensen in de video allesbehalve 'vivant'. Zo goed als levenloos zitten vier jonge mensen een beetje voor zich uit te staren in een ruimte die aan een kraakpand doet denken. La Dolce Niente heet het werk, oftewel 'het zoete niets'. Is het een verbeelding van de generatie van de maker? De zogeheten generatie niks. Of is het een verwijzing naar de Engelse term sweet nothings waar de kooswoordjes van een geliefde mee bedoeld wordt? Of is het gewoon het nietsdoen an sich dat de maker hier enigszins verheerlijkt?

Nina Potrykus

Bij de tentoonstelling is ook een eenvoudig maar mooi boekje uitgegeven. In de inleiding steekt kunstenaar en curator van de tentoonstelling Jonas Ohlsson de toekomstige kunstenaars een hart onder de riem en geeft hij ze een aantal waardevolle tips voor de toekomst mee.

Als je de tentoonstelling zelf nog wilt bekijken, moet je snel zijn: hij duurt nog maar tot en met dinsdag 17 januari. Natuurlijk zullen alle deelnemers ook weer te zien zijn tijdens de eindexamententoonstelling van de KABK aan het eind van het schooljaar.

Saskia Burggraaf

Eva Loure van Gameren

Katinka van Gorkum

Catinka Kersten

Rozemarlin Borkent