Puck Verkade wint drie prijzen,waaronder de prijs die Stroom ieder jaar uitreikt voor de beste student: 'Ze heeft zich in haar films betrokken en kwetsbaar opgesteld zodat je als toehoorde betrokken blijft.’ 

Any Day Now van Puck Verkade is begonnen als een onderzoek rondom het gegeven van de apocalyps. Tijdens dit onderzoek kwam zij in contact met de Wachters van de Nacht, een christelijke commune uit Aalten, Gelderland, NL. Zij zijn zich aan het voorbereiden op de komende tsunami die volgens hen Nederland zal doen overstromen. ‘Death is an enemy, you will arise. But you are a sinner and you haven’t yet embraced God.’ vertelt de man uit de commune haar (zie ook de tekst over Puck die eerder verscheen op deze blog).

Arno van Roosmalen die namens Stroom de prijs uitreikte aan de beste afstudeerder noemde alle aandacht en tentoonstellingen rondom amateurkunst in zijn toespraak: ‘de grenzen tussen expertise en de liefhebber worden steeds meer doorlaatbaar er is geen gezag meer om te spreken over kwaliteit. In een tijd die bol staat van wantrouwen ten opzichte van de beeldende kunsten is het een uitdaging voor jullie om kunstenaar te worden. Hoe garandeer je professionaliteit?' Verder noemde de afdeling Grafisch Ontwerpen als een afdeling die dit jaar opnieuw weer opviel door hun hoge kwaliteit.






Vincent Schats liep door de school met een knapzak van rode stof, hij kreeg deze omdat zijn eindexamenproject zich baseerde op Dwalen. 'In het begin was ik onzeker maar gedurende de weg steeds vastbeslotener. Een wandeling, waar sta je op het moment dat je tussen alle vaste structuren en losse gedachten het geheel niet meer ziet.’ Vincent Schats maakt een abstracte vertaling op de muren van zijn dwalen door de stad, waar een vette spijker de academie symboliseert, de vier wanden spiegelen ook zijn geestelijke dwaaltochten.





Lisanne Hoogerwerf wil met haar project mensen aansporen om goed te kijken. Voor het raam hangen verrekijkers waardoor je haar aanpassingen in het stedelijke landschap voor je kunt ontdekken. Op de vensterbank staan kleine tekeningen als een soort gids bij het kijken. Ook laat ze video’s zien waarin echte gebeurtenissen zich vermengen met iets wat ze laat spelen. Soms is het een klein gebaar op de achtergrond waar gekleurde doeken over een balkon worden gehangen. Op een andere video leest een vuilnisman een pamflet voor waarin ze haar werk verklaart.



Het werk van Thomas van Linge heet Camus and Sisyphus walk into a bar…. Hij gaat uit van het boek van Camus waarin straf gezien moet worden als een bevrijding. De rots en de helling zijn in de ruimte aanwezig maar met een twist: hoe bevrijdend absurditeit kan zijn, altijd op zoek naar tegenstrijdigheden. De helling is een soort podium, en de steen is juist heel luchtig gehouden, met een afstandsbediening kun je hem door de ruimte laten bewegen. Wanneer is iets een sculptuur, betekent het iets, of juist niet?




Valerie Harmanus laat in haar project haar eigen leven zien, een leven over mishandeling en voortdurend op de vlucht zijn. Ze kocht een cameraatje en maakte foto’s om het niet te vergeten. Achteraf maakte ze en selectie voor de eindexamenpresentatie en nu hangen de foto’s aan een lijntje aan de wand, als wasgoed. (zie ook: www.valerieharmanus.com)

]
Maarten Boekweit: 'Het werk met de kubus gaat over dat ik vlak voor het eindexamen eindexamenvrees kreeg en niet wist wat ik moest maken en besloot daarom gewoon een kubus te maken. Omdat ik vond dat het een grote kubus moest zijn kwam ik in de problemen want hij zou dan niet meer door de deur passen. Als oplossing daarvoor had ik bedacht dat ik hem binnen in de ruimte waar ik hem wilde presenteren in elkaar zou lijmen. Maar een houtwerkplaatsmedewerker wees me erop dat het slimmer is om de kubus buiten op te bouwen. Want dan kan de kubus namelijk overal nog naar toe en als hij binnen stond kan hij alleen maar binnen staan. En ik was het met hem eens dat overal nog naar toe kunnen en niet meer naar binnen beter was dan alleen maar binnen te zijn. Toen de kubus voor de deur stond en de rest van mijn werk binnen wist ik wat ik had gemaakt. Ik had een kubus gemaakt zonder dat ik precies wist waarom en die vervolgens niet naar binnen kon en daarom niet bij de rest van mijn gepresenteerde werk kon staan.'



Gonul Vural-Albayrak

Pavla Nesverova