Abigail DeVille, New York at Dawn, 2009

Uit vijftien steden in Europa en Amerika kozen internationaal bekende kunstenaars in totaal vijftig pas afgestudeerden voor de Bosch Young Talent Show. Uit deze vijftig drie die er wat mij betreft uitsprongen: 

Als eerste de niet te missen installatie van Abigail DeVille dat als boegbeeld bij de ingang van de tentoonstellingsruimte staat. Op enkele vieze, aangebrande Amerikaanse vlaggen die als loper op de grond liggen staat een beeld van een donkere vrouw. Achter haar doemt een donkergrijze rookwolk op. Ik waardeer het werk om zijn materialiteit en expressiviteit, maar de inhoud is minstens net zo krachtig. De kunstenares, zelf Afrikaans-Amerikaans, verbeeldt met haar werk de complexiteit van haar identiteit en de raciale spanningen in Amerika. Het beeld is een parodie op deze Afrikaans-Amerikaanse identiteit: met haar grote billen, volle lippen en tribaal uitziende kleding verbeeldt zij de cliches en vooroordelen die er (nog steeds) bestaan.

Esther Achaerandio, Magic Carpet over Bagdad, 2011

Een werk met een wat luchtigere insteek (ik moet in eerste instantie best lachen) is het werk Magic Carpet over Bagdad van Esther Achaerandio. Aan een viertal touwtjes die vanaf het plafond naar beneden reiken, hangt een Perzisch tapijtje van ongeveer 20cm lang net boven de grond. Bij nadere inspectie blijkt het tapijtje te 'vliegen' over een projectie van Google maps, om precies te zijn (en zoals de titel doet vermoeden) over Bagdad. Toch is het niet alleen maar lachen want juist door het komische uiterlijk van het werk wordt de onmogelijkheid van de droom die het vliegende tapijtje verbeeldt benadrukt. Bagdad, als locatie van langdurig conflict, past allesbehalve in een droom of een sprookje van 1001 nacht. En de vredigheid die de stad van grote hoogte uitstraalt is op de grond verre van werkelijkheid.

Núria Güell, Police Officers Contribution, 2009

Núria Güell, Police Officers Contribution, 2009 (detail)

Nummer drie is een werk waarbij de tekst ernaast even gelezen moet worden: Núria Güell werd op straat lastig gevallen door politieagenten, iets dat niet alleen vervelend is maar ook nog eens strafbaar voor agenten in Havana. Güell besloot het spelletje echter mee te spelen. Ze flirtte terug en wisselde zelfs persoonlijke gegevens uit. Uiteindelijk stemde ze er zelfs mee in op een ander tijdstip en plek elkaar weer te ontmoeten. Echter, toen de agenten, die vast in hun nopjes waren met deze reactie op hun vrouwonvriendelijke gedrag, op het afspraakje kwamen, bleek dit iets heel anders te zijn dat wat ze in gedachte hadden: de opening van de tentoonstelling met hun foto's, briefjes en telefoonnummers als bewijs uitgestald als in een politieonderzoek.

Güell is er met deze actie goed in geslaagd de machtsrelaties werkelijk om te keren en daarmee ook te bevragen. Net zoals de politieagenten zich vast stevig achter de oren hebben gekrabd, geeft het werk van Güell genoeg stof tot nadenken.

De tentoonstelling Bosch Young Talent Show is nog tot en met 16 oktober te zien in het Stedelijk Museum 's-Hertogenbosch