Ik heb een soort van haat-liefde relatie met het vel papier. Ik zou graag willen dat je helemaal opgaat in de tekening. Dat je vergeet dat je naar iets kijkt en er even niet meer bent. Maar als ik denk dat ik dat eindelijk bereikt heb, zie ik gewoon weer een vel papier met mijn tekening aan de muur hangen.  

Mijn afstudeerwerk bestaat uit tekeningen op groot formaat. Met mijn tekeningen reageer ik op een indirecte wijze op de gefragmenteerde wereld om mij heen. Een efficiënte rationele wereld van sociale structuren en regels, die houvast geven, maar waar niet altijd plaats is voor gevoel en verbeelding.

Ik ben mijn tekeningen gestart met een paar knipsels van de achterkant van het hoofd van een gesluierde vrouw. Daarnaast heb ik mij laten inspireren door een netwerk van plantenwortels die ik uit mijn tuin heb gegraven. Ik maak vooraf geen schetsen, maar al tekenend zoek ik naar nieuwe ordeningen en betekenissen. Mijn tekeningen zie ik als een samenspel of gevecht tussen denken en intuïtie en ik probeer de ongrijpbare innerlijke wereld te verbinden met de rationele buitenwereld.

Ik zoek naar tussenvormen die niet eenduidig zijn maar op de grens van het herkenbare liggen. Ze roepen associaties op met (voornamelijk inwendige) delen van het menselijk lichaam, zoals botten, organen, darmen en met de natuur. Met garen en potlood maak ik lijnen die de tekening en de vormen niet alleen ruimtelijk maken, maar soms ook opsluiten. Zo probeer ik te komen tot een ruimtelijke ervaring van mijn tekening.