'Een sculptuur gaat altijd over het lichaam.' Aldus Anish Kapoor. Dit sculptuur gaat behalve over de verhouding van het lichaam van de aanschouwer, voornamelijk over het lichaam van de maker; ik. Een fysieke aantijging met papier. Papier dat zich in een keurslijf moet verhouden tot het lichaam van andere vellen papier. 12. Twaalf maanden in een jaar. 

12. Twaalf uur is een halve dag.
12. Twaalf Imans, twaalf apostelen in het Christendom.
12. Twaalf dagen kerstmis.
12. Twaalf namen heeft de Hindoeïstische god Surya.
12. Twaalf als in een dozijn.
12. Twaalf bindt de mensheid door godsdienst, door tijd, door de wiskunde, door afspraken. Twaalf omdat het een betekenis heeft.
12. Twaalf delen papier bevat elke kubus die ik vouw.
12. Twaalf ben ik spuugzat.


Soms valt er een druppel zweet op de witte vellen die in een andere ruimte ineens een andere kleur lijken te hebben. Trucjes om de opgerolde massa slimmer af te zijn. Mijn duimnagel staat inmiddels verticaal vanwege de vouwlijnen die ik er constant mee aanscherp. Een fysieke inspanning met therapeutische werking. ‘Papier vouwen’ werd door boeddhisten geïntroduceerd in de 6de eeuw in Japan. Papier was waardevol en functioneerde gevouwen zelfs als een munt. Ondertussen aangekomen bij papiervel ontelbaar. Elke vouw zal strakker zijn in uitvoering dan zijn voorgangers. Uiteindelijk waarschijnlijk niet zichtbaar voor een buitenstaander, en eigenlijk doet dat er ook niet toe. Mijn gedachten dwalen af naar de ruimte waar ik straks exposeer. Vijf meter hoogte. Kapoor: 'Sculpturen moeten zich tot de ruimte eromheen verhouden.' Vijf meter hoogte, het raam kan open. Er is ook nog een buiten. Een ruimte vol structuren, lichtinval. Alles heeft invloed en staat met elkaar in verbinding. Structuren die samen komen in een enorme constructie met een Modernistische uitstraling? Niks lijkt op wat het is. Het is aangetast. Ik vouw stug door en denk ondertussen na over kleine onzinnigheden en de sociale problemen die ons dezer dagen bezighouden. Ook denk ik aan zoetigheid, een lichamelijke reactie van mijn gestel tijdens deze bezigheid. Ik hoop dat ik net als Kapoor anderen inspireer. Door les te geven, door beelden die indruk maken omdat ze iets vertellen of een vraag stellen, door mooie woorden op papier of door een evenement te organiseren waar anderen iets vinden of brengen. Toekomst. Mijn duim duwt de vouw aan.


Mahra van der Boom. The Elevator to the second floor while one pixel tries to escape, This side up! 8,9,10 juli Academie voor Beeldende Vorming. Hortusplantsoen 2, Amsterdam.