De moeder neemt de vader mee op reis. Hun dochtertje Georgina blijft thuis achter met nannies die voor haar zorgen. En de moeder stuurt iedere dag een kaart. Bewijs van liefde en afwezigheid tegelijk.

‘And every day we were apart I wrote to her.’ (De moeder.)
‘I have come back to the family.’ (De vader.)
‘The drinking stopped and so did the postcards.’ (De dochter.) 

210 van deze 1136 ansichtkaarten zijn geselecteerd en in een dik boek geprint, de voorzijde en de achterzijde vallen exact samen en de geschreven tekst op de kaart is ook in drukletters gezet zodat het makkelijk te lezen is. Een zonnegeel, gifgeel boek, dikker dan een telefoonboek, zo dik dat de rug drie knikken nodig heeft om goed open te kunnen vallen. In het boek is hun verhaal terug te lezen. The Beginning.

Dit keer wilden ze bij elkaar blijven, James en Jennifer. Ook toen Georgina werd geboren en de vader dronk, gigantisch dronk. De arts waarschuwde hem dat er met die fles nog hooguit twee jaar over waren. Rehabs hielpen niet. Jennifer ontdekte dat James nauwelijks een druppel dronk als ze samen op reis waren, en ze besloot zo veel mogelijk samen met hem op pad te gaan, ‘to dry him out’. De eerste reis begint op 25 oktober 1989 en op de ansichtkaart staat te lezen: ‘Qui (we) love you more than Paris.’

Georgina is dan 79 dagen oud.
Op 8 augustus 1990, een dag na de verjaardag van Georgina, schrijft Jennifer: ‘Over the Atlantic ocean en route to Boston. My darling 1 year 1 day. The dots at the side of the stamp are the spots of color used. I do wonder if you will like stamps. Mentioning dots reminds me of kites which are dots in the sky; a tug-of-war with the wind. Love Mumm.’

16 november komt de laatste kaart in dat jaar, dus de familie is samen met het kersfeest en oud en nieuw. Gelukkig!


Op 7 augustus 1991: ‘We’re here and you’re there which is a terrible situation on the occasion. We have spent the day with Jill and that was jolly good. We laughed because we were with you on the 21st! These fellows threw the British out in 1775 just before the Boston Teaparty. Not like your birthday, a bit rougher. Love Dad and Mumm.’ De kaart bevat een afbeelding van het standbeeld van The Minute Man, loodgrijs tegen een felblauwe hemel.

En hoe vreemd is het om te lezen dat tijdens deze anti-alcohol-trip de vader soms venijnige woorden over de moeder schrijft: ‘Mum has swallowed so many pills that she rattles when she walks.’ Verder zijn er teksten over de verschillende soorten champagne, over Left Hand Day in Amerika, over vertragingen en bad behavior, en dan op 17 maart een tekeningetje van een jagende daddy: ‘We are very sad that you have measles and a highfever – all these awful childhood diseases one has to muddle through in growing up. The good news is that the tiles were laid today in your bedroom and the bath is in situ in your bathroom.’ Later: ‘Daddy has been briljant. His French is so good the natives want to claim him.’ En nog later de verzuchting: ‘To be the queen and live with such paintings.’

De kaarten zijn op een paar na geen kinderkaarten, veel kunst, monumenten, steden en landschappen. Alvast een kijkje naar de wereld.
‘Hair. My hair – masses of it – is an expensive, time consuming nightmare. Cauchemar (nachtmerrie). Every three weeks colour. Every months straintening. Every week ironing.’

Soms zijn er zelfgemaakte kaarten en iedere postzegel is met even grote zorg gekozen als elk geschreven woord.


Maar de ansichtkaarten komen niet alleen; zoals iedere film op dvd komen ze met allerlei extra’s, het gezin haalt zichzelf binnenstebuiten, zoals je een kledingstuk omkeert en daarmee alle naden, stiksels en voeringstoffen zichtbaar maakt. Wat doet deze familie zichzelf aan?

Lees de rest van dit artikel in mister Motley #29 over Autobiografie, nu te koop in de winkel.