Dit werk komt voort uit een verdrietige gebeurtenis in mijn leven. Sinds een jaar weet ik dat mijn broer longkanker met uitzaaiingen heeft. Hier zal hij niet van genezen, maar ik hoop (tegen wil en dank) dat zijn ziekte een soort chronische toestand kan worden, waardoor hij nog tijden vooruit kan. In de maanden van onzekerheid en daarna de harde werkelijkheid, kon ik geen nieuwe dingen maken. Ik had er geen ruimte voor. 

Begin januari was dit mijn eerste werkje. Het was een afsluiting van een fase en een begin van een nieuwe periode. Het werk begon met verdriet, maar geeft ook aan dat ik door wil en zin en vertrouwen heb om door te gaan.

In een blad van een plant lopen rode bladnerven, die me aan bloedvaten doen denken. Door bloedvaten stroomt leven. De nerven heb ik bewerkt, zodat ze meerdere malen het woord LEVEN vormen. Op het blad zijn enige condens- of beregeningsdruppels aanwezig. Voor mij zijn dat tranen, die staan voor de pijn en het verdriet. Voor de toeschouwer komt het werkje gelukkig niet zwaar over en is er niets van verdriet te bespeuren. Het lijkt een fraai en onbewerkt blad met wat druppels. Pas in tweede instantie zie je dat er tekst staat: LEVEN. Dit werk is een ode aan het leven.