Mother (Image op Aarde), 2009, naaigaren en potgrond op wol

Als jonge Afrikaan kwam ik terecht in een wereld die ik niet kende en ik probeerde me aan te passen. Ik probeerde te voldoen aan de eisen van de omgeving. Maar na verloop van tijd begon ik vragen te stellen als ‘Waarom doe ik dit eigenlijk?’ en ‘Ben ik dit wel?’. Doordat ik zo sterk assimileerde voelde het haast alsof ik mijn roots verloochende.  Ik kon niet anders dan op zoek gaan naar mijn identiteit en ontdekte dat ik ‘ergens tussenin leef’. Zo ben ik in 2007, vooraf aan mijn afstudeerjaar aan St. Joost, teruggegaan naar mijn geboorteland, waar ik sinds heel lange tijd niet meer was geweest. Ik werd benaderd als westerling, niet meer als ‘een van hen’. En voor het Westen ben en blijf ik een Afrikaan.

In dit werk heb ik aarde/potgrond gebruikt en een beeld gemaakt zoals ik mijn moeder zie wanneer ik mijn ogen sluit. Door het ‘zijn van een slash’ geeft dit werk een gezicht aan mijn moeder en de fysieke relatie die ontbreekt. De grond/aarde waar ik dagelijks op leef is krachtiger en meer helder dan het vage beeld van mijn moeder. Is Moeder Aarde mijn moeder geworden? In het beeld zit ook de onduidelijkheid van ‘ergens tussenin leven’. Hoe zie ik mijn moeder als ik haar nooit zie?

Ik zou het als volgt willen verwoorden:
In mijn werk onderzoek ik hoe we niet alleen ‘logisch’ kunnen overleven, maar ook ‘onlogisch’ kunnen leven. Mijn verleden en heden zijn voortdurend in dialoog. De werkelijkheid is voor mij een worsteling tussen het behoud van oorsprong en in ontwikkeling zijn.