Als kind stelde ik me altijd voor dat er allerlei vreemde wezens in ons huis leefden. Zo woonde er achter het WC raampje een donker monster waarvoor ik ’s nachts altijd zo snel mogelijk de badkamer uit rende. In de wc pot verscheen soms de geest van een rat die je in je billen kon bijten. Als ik in bed lag liepen er reuzenmonsters in de gang en alleen als ik heel stil onder de dekens lag zouden ze me met rust laten.  Ook was het altijd de vraag of ik met mijn gezicht naar de deur moest liggen om de reuzen in de gaten te houden, of juist richting het raam, waar anders aliens doorheen zouden vliegen. Mijn bed was vaak een boot omringd door woeste golven die erop uit waren mij en mijn knuffelbeesten op te slokken. Tegelijkertijd was er de fascinatie voor ‘enge dingen’. Het liefst las ik griezelverhalen en sciencefiction boeken en films als Alien lieten een diepe indruk op mij achter. In mijn tekeningen en etsen is een deel van die oude angst bewaard gebleven en samengekomen met andere angsten. Een aantal werken verwijzen naar een soort postapocalyptische wereld die zo vervuild en ‘kapot’ is dat de mensen er niet zonder gasmaskers rond kunnen lopen. Deels zijn deze werken gebaseerd op mijn angst voor wat wij de wereld aandoen, ze verbeeldden de mogelijke gevolgen van zoveel geweld en vervuiling. De doemscenario’s in de sciencefiction boeken die ik vroeger las lijken werkelijkheid geworden.


Angst is voor mij onlosmakelijk verbonden aan verwondering. Een wezen kan tegelijkertijd eng en mooi zijn, denk bijvoorbeeld aan beren en wolven. De monsterlijke figuren en geesten die ik teken zijn niet per definitie kwaadaardig. Misschien heb ik mijn kinderangsten overwonnen door vriendschap te sluiten met de monsters van vroeger; ik heb ze immers een kleurrijke rol in mijn werk gegeven. Tekenen is een manier om de binnen en buitenwereld samen te laten komen en je gevoelens en gedachten (dus ook je angsten) in kaart te brengen. Ik stel me voor dat ik met een luchtballon door de echte wereld zweef en tegelijkertijd, met een denkbeeldige ballon door mijn gedachten reis. Het zijn twee landschappen die elkaar overlappen maar toch van elkaar verschillen. In dat ‘landschap’ bevindt zich ook de angst. Mijn tekeningen representeren kleine stukjes uit die wereld. Mijn werk is geen therapie om gevoelens te verweken maar dat wil niet zeggen dat gevoelens (dus ook angst) geen rol spelen in het werk.


Een favoriete emotie heb ik niet. Ik vind het in ieder geval moeilijk te zeggen wat een emotie is en wat niet. In de lijst van emoties op Wikipedia staat ook mysterie, is dat een emotie? Als mysterie een emotie is dan zou dat weleens mijn favoriet kunnen zijn. Maar ook verwondering staat er tussen… en plezier, moed en verrassing.
Soms kan ik intens genieten van angst, verdriet, eenzaamheid. Negatieve emoties zijn de keerzijde van positieve en daarom zijn ze mij even dierbaar.

Kijk voor meer informatie over deze kunstenaar ook op www.mirkafarabegoli.com