MM: Kan je een verhaal/anekdote vertellen waarin je een bepaalde angst moest overwinnen om een werk te maken? 

JK: Ik heb meerdere malen Aleister Crowleys klooster van Thelema bezocht en ieder bezoek voelde anders. Vooral de eerste keer dat ik er was, hing er een vreemde sfeer. Ik liep door de overwoekerde tuin met een gevoel alsof ik de gewone wereld had verlaten voor een avontuur naar een astrale stortplaats. Ik kroop door het enige raam dat niet dichtgespijkerd was en ging de kamer der nachtmerries binnen. Tot mijn verbazing waren veel van Crowleys muurschilderingen nog steeds zichtbaar. Levendige kleuren groen, graffiti, seksscènes en demonen op alle vier de muren van de ruimte. Dit was het stereotype spookhuis – geteisterd door de geschiedenis, zowel materiële sporen als immateriële dingen en ideeën. Toen kwam er opeens een akelig piepend geluid uit de naastgelegen kamer. Het leek zich van ruimte naar ruimte te bewegen… was het een klein dier, de wind, of iets anders? Ik kon het niet plaatsen en het ging maar door. Golven van angst overmeesterde me terwijl ik aan de grond genageld stond en alles om mij heen donkerder en trager leek te worden. Uiteindelijk wist ik het van me af te schudden. Ik pakte mijn camera en begon te fotograferen.


MM: Zie je het overwinnen van angst als een onderdeel van je kunstenaarschap?

JK: De anekdote over het klooster van Thelema is niet typerend. Normaal gesproken zijn mijn angsten heel gewoon: zoals de angst voor voedselvergiftiging, ongelukken of de angst om een werk te maken dat niet interessant is.

MM: Wat is je favoriete emotie en waarom?

JK: Een semidepressieve toestand- niet te depressief natuurlijk… dingen zijn dan levendiger.