Deze foto’s zijn ingestuurd door Edith van Kan.
Schuttersfeest in Grubbenvorst
Ook geplaatst in Homepage, Volkskunst Reacties gesloten
De verzameling van Jonas Ohlsson en Daniela Bershan
Kunstenaars houden van verzamelen, dat hebben ze altijd al gedaan. Zo had Rembrandt een grote kunst- en rariteitenverzameling. Verzamelen was voor Rembrandt echt een obsessie en mede de rede waarom hij in 1656 failliet is gegaan. Ook Pablo Picasso had een grote verzameling. Zoals veel andere kunstenaars aan het begin van de twintigste eeuw verzamelde hij Afrikaanse en Polynesische maskers en beelden. En Andy Warhol verzamelde eigenlijk alles wat hij in het dagelijks leven tegenkwam. De objecten, krantenknipsel, brieven, visitekaartjes etc. stopte hij in dozen en verzond hij naar een opslagplaats. Deze Time Capsules verblijven tegenwoordig in het Andy Warhol Museum. Ze zijn nu voor iedereen toegankelijk en bieden een unieke kijk op het leven en werk van de kunstenaar.
Lees meer
Dada-gedicht
Neem een krant.
Neem een schaar.
Kies een artikel uit de krant dat de lengte heeft van het gedicht dat je wilt maken.
Knip het artikel uit.
Knip vervolgens alle woorden uit die in het artikel staan en doe ze in een zak.
Schud zachtjes.
Haal één voor één de knipsels uit de zak.
Kopieer de woorden zorgvuldig in de volgorde waarin ze uit de zak gekomen zijn.
Het gedicht zal op je lijken.
En je zult zien; je bent een ongelooflijk origineel en sentimenteel schrijver, charmant maar niet vulgair.
(een opdracht van Tristan Tzara)
Flaporen
Van de stroef verlopende zomergasten avond waarin de ontwerpers Viktor en Rolf de hoofdrol speelden, is me eigenlijk maar een ding bijgebleven: de beelden van modeshows in het verleden waarin modellen nog een figuur en stijl hadden tegenover de hedendaagse fashionshows waarin de catwalk wel een lopende band lijkt. Bij alle merken lopen spijkerdunne modellen als machines over het podium, alsof ze allemaal door dezelfde modellenmolen zijn gegaan. Behalve in de kleding er is nauwelijks een verschil te ontdekken en dit machinale en gelijkvormige valt pas goed op door de vergelijking met het verleden. En zo is het ook een beetje met het alledaagse leven, het is bijna te cliché om op te merken maar het schoonheidsideaal is steeds dwingender en homogener; en we wennen er aan, we weten niet beter. Ik hoorde dat kunstenaar David Bade zich als kind met hand en tand heeft verzet tegen een beugel die de spleetjes tussen zijn tanden zou moeten corrigeren. Knap werk want het is bijna ondoenlijk om er een andere mening dan de dictatoriale orthodontist op na te houden. Daarom is ieder gebit is nu een kopie van dat van de buurjongen, iedere rij tanden identiek. Flaporen worden rechtgezet en moedervlekjes weg gelaserd. Wie heeft er nog van die uitstaande oren? Wie heeft er nog zo’n prachtige afwijking en peinst er niet over om er iets aan te doen en op te gaan in de massa? Stuur je foto in naar web@mistermotley.nl
Kunst op straat: The Regenerator
Tussen mijn huis en de dichtstbijzijnde Albert Heijn waar ik altijd mijn boodschappen doe, staat een kunstwerk. Ik denk wel eens dat waarschijnlijk weinig mensen beseffen dat het een werk is van een zeer belangrijke, internationale kunstenaar. De lage, koperen cilinder met zeven kristallen erin wordt namelijk vooral gebruikt als bankje. Door ouderen uit de buurt om op uit te rusten en door jongeren om met hun scooters rond te hangen. Dat maakt ook helemaal niet uit want gek genoeg is dit precies waar het kunstwerk van de Servische kunstenares Marina Abramovic voor bedoeld is.
Abramovic staat vooral bekend om de radicale performances die zij vanaf de jaren zeventig uitvoert. In 1988 heeft zij, als deel van een kunstproject, de helft van de lengte van de Chinese muur gelopen. Tijdens deze fysieke uitputtingsslag vond zij haar interesse in een van de materialen voor dit straatkunstwerk: het kristal. De interesse in dit voor haar nieuwe materiaal legt zij uit in een brief aan haar broer:
Lees meer
Per toeval nr. 3: Maurits Koster
Bij de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam was het door het ontbreken van een catalogus wat lastiger om mijn dobbelstenenstrategie toe te passen. Na het toewijzen van nummers aan de verschillende afdelingen en ruimtes op de plattegrond ben ik uiteindelijk toch tot een ‘keuze’ gekomen. In de kelder van het nieuwe gebouw, helemaal aan het eind van de gang – een ruimte die ik anders misschien gemist had – bevond zich het werk van Maurits Koster.
In de benauwende kelderruimte had Koster nog twee ruimtes gebouwd. Aan de buitenkant was de constructie duidelijk zichtbaar gelaten. Tussen de twee ruimtes hing een scherm met een video waarin een persoon in een slecht berenkostuum wat verloren door een lege tentoonstellingszaal loopt. Door een kleine opening kroop ik een van de ruimtes binnen. Meteen kreeg ik een onaangenaam ‘Alice in Wonderland-gevoel’: de ruimte was een exacte kopie van de tentoonstellingszaal uit de video, maar dan wat kleiner. Mijn hoofd raakte net niet het plafond. Alles was in verhouding, behalve ikzelf. Op een houten verhoging lagen stapels computerprintjes van kunstwerken van andere eindexamenstudenten.
Lees meer
Ook geplaatst in Website Tagged Eindexamens, GRA, Maurits Koster, Micha Zweifel, Sara Barbosa de Campos Reacties gesloten
Carla Erasmus: Pretoria-West, Zuid Afrika
Carla Erasmus woont in Zuid Afrika en fotografeert mensen die ze niet kent. Gewone mensen die haar bij hun thuis uitnodigen. Daar zit ze dan de hele dag en luistert naar wat de mensen haar vertellen over hun leven. De uiteindelijke foto’s geven deze vertrouwelijkheid weer en zijn ook een verlengde van haar eigen identiteit. De intieme benadering is niet makkelijk in Zuid Afrika waar veel verschillende culturen bestaan en het niet altijd overal veilig is. Voor Mister Motley vertelt Erasmus over hoe enkele van deze foto’s tot stand zijn gekomen en de persoonlijke verhalen die eraan ten grondslag liggen.
‘Grootmoeder die ’s middags op haar kleinzoon past. We ontmoetten elkaar op straat. Ik reed voorbij en vertelde haar dat ik fotografe ben. Ze nodigde me bij haar thuis uit voor een koud drankje. Ze werkt niet en haar kleinkind speelde bij haar thuis. Ik denk dat ze gewoon wat gezelschap wilde. Ik ben de hele middag bij haar gebleven. Haar zoon woont met zijn vrouw en hun zoon in een houten huisje dat aan haar huis vastzit. Ze verdient een inkomen door een caravan te verhuren die ook op haar stukje land staat. Daarnaast breidt ze baby- en poppenkleren en maakt ze speelgoed van wol die ze bij haar kerk verkoopt.
Lees meer
De landschappen van Mari Stoel
Mari Stoel is postbode… en kunstenaar. Maar dat laatste is wat lastiger dan de eerste functie. Want wat betekent het eigenlijk tegenwoordig om kunstenaar te zijn? Het was al niet een gemakkelijk vak, maar nu dreigt de politiek en de financiële crisis helemaal roet in het eten te gaan gooien (als je überhaupt al eten had). Veel kunstenaars klussen daarom bij naast het werk dat zij in de studio doen. Vaak bestaat dat letterlijk uit klussen: het opzetten van tentoonstellingen, het schilderen van muren en dergelijke. De kunstenaar vangt er een leuke duit mee maar verliest niet zijn vrijheid en onafhankelijkheid. Sommige kunstenaars weten naast het maken van het ‘serieuze’ werk wat geld te verdienen met commercieel aantrekkelijke kunst: portretten van familieleden, vrolijke kinderkamers en – zoals bij Mari het geval is – landschappen.
Lees meer
De kleren van Nick Relph
Nick Relph onderzoekt kleur. In een nogal taai en uitgebreid persbericht bij zijn expositie in juni 2009 bij Gavin Brown doet Relph verslag van de geschiedenis van kleur onder de titel A list of incorrect things, over de verfstof indigo in India, over het verven en het waarnemen van kleur, over schotse ruiten. De verfstof om een bepaalde kleur blauw groen -Paris Green- te maken is zo giftig dat het ook als rattengif wordt gebruikt. Het verven van stoffen gebeurt nog vaak op een onacceptabele manier. Nog steeds staan in landen als Syrië en India mensen met hun armen in de giftige verfstoffen te roeren. Iedere kleur zou met argusogen bekeken moeten worden want wat is de achtergrond van deze kleur? Zijn expositie was geen illustratie van al deze sociale feiten maar een mooi strak beeldend verhaal over kleur, met bijvoorbeeld een cut out van een poster van Elsworth Kelly die er uit zag als een knippatroon voor een jurkje. Ook hingen er zijn eigen afgedragen houthakkershemd van het merk Comme des Garcon achter glas en in een lijst onder de titel Zelfportret.
Lees meer
Preview: Beeldverslag eindexamenexpositie ArtEZ Zwolle
Marike Pool
Lees meer
Ook geplaatst in Website Tagged ArtEZ, Eindexamens, Elsbeth Ciesluk, Marike Pool, Michiel Mozer, Sofia Wierda Reacties gesloten
Angst nr.1: Academie Minerva Groningen
Het volgende nummer van Mister Motley gaat over angst. Ook op de eindexamenexposities van dit jaar is deze emotie, op verschillende manieren, terug te zien in het werk van studenten. Mister Motley selecteerde er een paar. Om te beginnen bij Academie Minerva in Groningen:
Brigadist Herman Scheerboom (98) is de enige nog in leven zijnde oud-Spanjestrijder. Bij Teruel is hij gewond geraakt door een kogel in zijn hoofd. Terug in Nederland heeft hij ruim 50 jaar gezwegen over zijn Spaanse verleden. Het zwijgen begon al tijdens de oorlog, maar werd door hem ook daarna niet verbroken. Hij vreesde voor de gevolgen wanneer hij zijn gedachten hard op uit zou spreken. Hij vreesde voor zijn baan bij De Nederlandsche bank. Pas na zijn pensionering spreekt hij vrij uit. Irene Schaap maakte in zijn voetsporen een reis door Spanje. Daar trof ze maar weinig tastbare overblijfselen aan. De foto’s van de verlaten landschappen combineerde ze met beelden uit de Spaanse archieven. Alsof niemand er nog steeds niet hardop over durft te spreken, het verleden niet onder ogen wil komen, is het werk van Irene Schaap, Een studie naar het zwijgen, een stille getuige van een bijna vergeten oorlog.
Lees meer
Ook geplaatst in Website Tagged Academie Minerva, angst, Eindexamens, Henk Nijhuis, Herman Scheerboom, Irene Schaap, Janine Spoelman Reacties gesloten
Diary of Clouds, 2008, Ugo Rondinone (Kunst op Art Basel/Liste in Basel deel 3)
Thuis in mijn boekenkast staat de uitgave ‘Wolkenplaten’ waarin de wolken geïnventariseerd zijn op hun verschijningsvorm. Het blijkt dat wolken net als planten Latijnse namen hebben en in soorten en familie worden ingedeeld: de cumulus wolk kent een verdere verdeling in bijvoorbeeld congestus (opeengehoopt), humilis (plat) of pileus (toevallig). Op de prachtige foto’s komen de wolken tot leven als personages in een ijle film hoog boven onze hoofden, ver weg in een andere dimensie. Het geven van namen brengt mens en wolk dichter bij elkaar, beiden lijken eeuwig en toch tijdelijk op deze aarde.
Lees meer
Per toeval nr. 2: David Pedraza Almazan
De tweede eindexamententoonstelling die ik met mijn dobbelstenen heb bezocht is de KABK in Den Haag. Voor mij een speciale plek om te komen omdat ik hier zelf ooit studeerde en eindeloos door de gangen dwaalde op zoek naar inspiratie. Na de catalogus bemachtigd te hebben, ben ik daarom eerst met een hapje en een drankje in de kantine gaan zitten waar ik mij weer even student kon wanen. Maar er was werk aan de winkel dus haalde ik mijn dobbelstenen te voorschijn en rolde ze tussen het eindexamenboek en mijn jus d’orange:
Lees meer
Pocket-object
Een opdracht van Alena Hudcovicova
Maak een object dat refereert aan het formaat en de inhoud van je broekzak.
Het moet over jezelf gaan, over je karakter, je persoonlijkheid, je mogelijkheden of handicap. Maar het kan ook gaan over je goede of slechte kanten, zoals je luiheid, je humor, sociale kanten, egoïsme, hulpvaardigheid etc.
Lees meer
Ook geplaatst in Homepage, Opdrachten Tagged Ajaso Francis, Alena Hudcovicova, Jeanghu Macrooy, Razia Barsatie, Rochny Doerga, Ruben Cabenda Laat een reactie achter.
Per toeval nr. 1: Šárka Vancurová
Ieder jaar wordt slechts een klein percentage van de vele afgestudeerde kunstenaars (in 2009 waren het er maar liefst 1.521) in de media belicht, terwijl de rest verzeild raakt in een schijnbaar onomkeerbare vergetelheid. Om dit jaar iedereen een ‘gelijke’ kans te geven op zijn of haar 15 minutes of fame, ga ik gewapend met drie dobbelstenen een aantal Nederlandse kunstacademies af. Naast talent, intelligentie en doorzettingsvermogen spelen toeval en geluk immers vaak ook een rol in de carrière van een kunstenaar. En het balletje kan soms vreemd rollen…
Lees meer
House of Cards van Will Rogan (kunst op de Art Basel/Liste 1 in Basel, deel 2)
Kunstenaar Will Rogan is dol op boeken en pluist dan ook regelmatig de
karretjes in bibliotheek door waar afgeschreven boeken voor
dumpprijzen aan de lezers worden aangeboden. Iedere keer trof hij wel
een catalogus of boekje aan van oudere kunstenaar die inmiddels
vergeten is. Deze boeken werden nooit meer uitgeleend.
Lees meer
Ben ik nog te redden?
Ze is te dik. Heeft lelijke bolle wangen, en gekke bovenarmen bovendien. De jonge, corpulente Queen Ann worstelt met haar zelfbeeld. Als ze foto’s van zichzelf ziet, genomen op feestjes of vakanties, is dat een kwellende confrontatie. Back in the day toen Photoshop nog niet bestond om handig de overtollige kilo’s weg te werken, boden potlood, pen en schaar uitkomst. Als een soort milde vorm van automutilatie bewerkte Queen Ann haar eigen beeltenissen; hier een hoofd door gekrast, daar een snorretje bijgetekend of een buikje weggeknipt.
Lees meer
De kleren van Frida Kahlo
Een vriendin van me moest van de dokter steunkousen dragen, van die huidkleurige dikke elastieken zoals je ze wel bij bejaarden ziet. Deze vriendin was begin dertig en ze hield van schoenen met immense hakken. Dat laat zich niet combineren met van die vleeskousen. Ze heeft een week lang gehuild. Samen hebben we nog gezocht naar neongroene of oranje elastieken om dan maar zelf steunkousen te maken, beter opvallend vreemd dan bejaarden-onopvallend.
Lees meer
Uitslag kleimonsterwedstrijd bekend!
Schoenen
Jos Houweling over de uitslag van de kleimonsterwedstrijd
Mister Motley vroeg of zij mijn schoenen mochten exposeren. Zo kwamen mijn schoenen op de Kunstvlaai, met een label. De vormgeving van het label verwees naar Fountain (1917), het urinoir van Marcel Duchamp. Ik zat in de kunstgeschiedenis. Tevens is er een relatie tussen, naast het urinoir en, op je schoenen plassen. Mijn schoenen pasten bij de workshop ’klei een monster’ van Mister Motley. Monsters hebben namelijk grote, lelijke voeten, dat weet iedereen. Vandaar dat ik als voorbeeld werd genomen. Halverwege de expositie vroeg Mister Motley of ze mijn schoenen als prijs mochten weggeven voor het beste monster. Maar juist op deze schoenen kan ik 24 uur lopen. Mijn schoenen werden gewonnen door de kunstenaar Papa Adama. Hij wilde de schoenen per se winnen omdat zijn gympen zo versleten waren. Papa Adama had vorig jaar nog een studio op de Rijksakademie. Zitten er geen schoenen in de studiebeurs van de Rijksakademie? Uiteindelijk vond ik Papa wel een goede winnaar. Op de foto zie je hem mijn schoenen passen.
Lees meer
Ook geplaatst in Homepage, Kunstvlaai Tagged Jos Houweling, Kees Bouve, Kunstvlaai, Lucienne Kleverlaan, Papa Adama Reacties gesloten
Footballer’s haircuts
Footballer’s haircuts (2003) heet het Engelse boekje dat ik deze week tussen een stapel tweedehands boeken uitviste en het is in alle opzichten bijzonder. Ten eerste het onderwerp dat zich legitimeert door de zin ‘We need our footballers to have hair’, want daaraan herkent het publiek de spelers. En dus geldt dat hoe opvallender de stijl hoe beter het is, want zichtbaarder. Er wordt verteld wie er speelt met een haarnetje, met een haartransplantatie of met een petje om kaalheid te verbergen. In de inleiding beschrijft voetballer Chris Waddle hoe hij met een totaal mislukte permanent in zijn ‘matje’ (die lange plukken aan de achterkant bij verder kort geknipt haar) het veld oprent en het publiek joelt ‘What have you done to your hair’? Vervolgens werd zijn uitwaaierende matje een hit, ‘the Waddle perm’. Lees meer
Ook geplaatst in Homepage, Miss Motley Tagged Chris Waddle, David Beckham, Footballer’s haircuts, George Berry Laat een reactie achter.
Vlekjes: het dierenmotief in de mode
Vlekjes op stof, deze nepdierenvelletje liggen gevoelig in de mode. Is het sexy? Chique? Ordinair? Hoerig? Zo’n patroon duikt overal op: In soaps, haute couture en op de Albert Cuypmarkt. Wat ik ooit zag in een supermarkt in Limburg overtrof alles. De vrouw, niet jong meer, had het haar geblondeerd en was van top tot teen in een dierenprint gekleed: pumps met pantervlekken, pantersokjes, panter broek, een jasje met een dierenprintje, net als haar sjaal en handschoenen. De totaliteit was overrompelend. Stil heb ik haar gevolgd terwijl ze haar karretje vollaadde. Als een detective met een geheime missie zat ik aan haar vastgeplakt, gedreven door een schaamteloze verwondering. Het was als aapjes kijken in de dierentuin, maar dan stiekem. De vrouw leek in niets op de plaatjes uit het boek Animal dat ik deze week weer eens uit mijn boekenkast had gepakt. Toch was zij het meest complete voorbeeld van het thema ‘animal in fashion’. Lees meer
Ook geplaatst in Homepage, Miss Motley Laat een reactie achter.
Youth, foto’s van Dimitar Solakov
De situatie voor jonge kunstenaars in Sofia in Bulgarije is niet echt rooskleurig; de academie biedt een ouderwetse opleiding, er is weinig informatie voor handen over internationale kunst, er is geen museum voor moderne kunst en de vier grote zalen van de Union of Bulgarian Artists bieden een vreugdeloze aanblik met schilderijen uit andere figuratieve tijden. Toch opende donderdag 3 juni een opmerkelijke fototentoonstelling van Dimitar Solakov in het platform voor jonge kunst van de Sofia City art gallery. Lees meer
Invisible City Symphonies, .HBC Berlijn
Op een plek als Alexanderplatz, waar betonnen winkelcentra, flatgebouwen, fastfoodketens en toeristen domineren, lijkt het kloppend hart van de Berlijnse kunst- en cultuurwereld ver te zoeken. Maar ik woon al anderhalf jaar in deze stad en mijn ontdekkingstocht naar het vinden van mooie dingen op onverwachte plekken is een vrijwel wekelijks evenement geworden. Op uitnodiging kwam ik dit keer terecht bij .HBC voor een presentatie van Invisible City Symphonies, een samenwerkingsverband tussen de kunstinitiatieven Videokills en Cities in the Dark die onder deze titel hedendaagse experimentele filmmakers en muzikanten samenbrengen om elkaars werk te voorzien van beeld en geluid. Op de eerste verdieping van één van de velen flatgebouwen die het naoorlogse Alexanderplatz ‘siert’, wordt de enorme ruimte van .HBC als platform ingezet voor hedendaagse beeldende kunst, muziek en theater. Om de concertzaal te bereiken, moet men het pand – dat voorheen als het Hongaarse cultuurcentrum diende – via de rokerige neonverlichte bar betreden. In de ruimte staan een paar bij elkaar geraapte stoelen en tafels die als snel geïmproviseerde zitplaats gelden voor de rokers die de regen op het terras niet willen trotseren. De bar leidt naar een lobby met drie videoschermen waarop collages van stadsgezichten en gedichten te zien zijn van kunstenaars die deel uitmaken van Invisible City Symphonies.
Een uur na de aangekondigde start begint het bijna twee uur durende programma. Met een stille korte film als visuele inspiratie spelen muzikanten uit vrijwel ieder genre live een zelfgeschreven of geïmproviseerde compositie. Dit leidt tot zowel hilarische als ook clichématige momenten. De zes minuten durende droge natuurfilm Untitled (2010) van de Canadese filmmaker Jol Thomas, legt een eekhoorntje vast in het Kreuzbergse Görlitzerpark. In combinatie met de esoterische klanken van de steeldrum door muziekduo Dima en Michel Jun verandert de film in een aandoenlijk Disneybeeld van een knuffelbaar dansend diertje dat naar voedsel zoekt.
Berlin Found Footage (2010) van de Amerikaanse Jenna Levine daarentegen, laat beelden zien van het Berlijn na de Tweede Wereldoorlog maar nog voor de bouw van de Muur. De nostalgische en emotioneel geladen fragmenten wordt al snel snoeihard doorbroken als de Amerikaanse noise-muzikant David Knowles gillend en kronkelend over het podium kruipt en in zijn waanzin besluit om over het publiek te springen. Met als gevolg dat de film collectief wordt genegeerd. Maar iedereen is er dol op, aan het applaus te horen.
De broeierige hitte in de zaal doet iedereen na afloop naar de bar en naar buiten stormen voor de nodige frisse lucht en sigaretten in de schemering van het gekleurde neonlicht. Met mijn neus vrijwel pal tegen het beton van de Fernsehturm word ik herinnerd aan hoe consequent onverwacht Berlijn is .HBC is voor mij wederom een bijzonder bewijs van de schoonheid van het ruwe. Mooie, grappige, ontroerende maar ook bizarre momenten zijn misschien nog mooier, grappiger, ontroerender en vreemder in deze ongepolijste omstandigheden.