Vijfendertigduizend boeken bezit de mediatheek van ArtEZ Arnhem. Maar welk boek moet je nou echt gelezen of gezien hebben? Deze vraag stelde ik Marie Louise Moonen, hoofd van de bieb. Samen met haar maakte ik een top vijf van de meest bijzondere boeken.

Het kleinste boek Irma Boom- Biography in books

De grafisch ontwerper Irma Boom heeft een piepklein boekje( 38x 50 mm) ontworpen met daarin een overzicht van haar werk. Het boekje bevat maarliefst 450 afbeeldingen van o.a. haar ontworpen postzegels, affiches, boeken en kalenders. Sommige afbeeldingen zijn van commentaar voorzien, dit geeft inzicht in het ontstaan van de vormgeving.
Lees meer »

Pieter Vos en Rens Muis presenteerden hun nieuw boek ‘Arab Spring & Aaron Winter’ in de galerie van Fons Welters in Amsterdam.
Hierbij de speech van Wilma Sütö die de achtergronden van hun werk voor ons doet oplichten.

Extra Extra Sterk – Hee, 75B!
Dag dames en heren, geweldig dat iedereen er is, op deze tweede van twee avonden die in het teken staan van 75B. Een nieuw boek met ontwerpwerk van dik 15 jaar is gisteren gepresenteerd in Rotterdam, en vanavond landt het in Amsterdam - want twee werelden op afstand, dat vraagt om een tournee.
Bovendien rijmt twee op 75B. Het versterkt de beeldende suggestie van die naam, die los staat van het adres van de ontwerpers. Verder zijn de oprichters Rens Muis en Pieter Vos met zijn tweeën bepalend voor 75B, ook al is dat ooit als driemanschap begonnen en heeft het nu diverse medewerkers. Met Muis en Vos aan kop is 75B onderhand even beroemd en berucht als het dierenkwartet van directeuren indertijd rond het museumplein hier in Amsterdam, met Van Os in het Rijks, De Leeuw in het Van Gogh en Fuchs in het Stedelijk, waar Beeren zijn voorganger was.
Lees meer »

Aantekeningen die ik maakte bij de tentoonstelling ‘Communitas’ van Aernout Mik in het Stedelijk Museum

Park
Blote voeten. Lange haren. Mensen raken elkaar liefkozend aan. De mensen in deze film lijken op een hippie familie: allemaal stoned. Het is zomer. De één ligt op de grond, de ander hangt te overdreven tegen een steen, weer een ander danst. Ogen zijn dicht. Hoofd naar de hemel. Armen los. Haar in gezicht. Het zijn geen vrienden. Daarvoor lopen de leeftijden te veel uit elkaar. In het midden de bast van een dikke boom. De kruin ontbreekt. Bomen hebben een heilige betekenis. Staan symbool voor het leven van geboorte naar dood, van begin naar einde, van aarde naar hemel. Door de bast is met een spijker het portret van een jongen vast gemaakt. Is hij vermist? Hun held? Hun God? Het is vast een sekte. De mensen en honden in beeld verzamelen zich zonder te praten om de boom. Dansen extatisch, waardoor de in eerste ogenschijnlijke zomerpicknick een rituele wending krijgt. Controle verlies en trance hebben de hoofdrol. Ik wil de hele film afkijken. Ik vind sektes eng. Daarom kijk ik. Toch zou ik er ook willen zijn. De film is een loop.
Lees meer »

Beste Motley. Vaak ontstaan er misverstanden, door niets. Ik word zo vaak verkeerd begrepen, en omgekeerd, ik vat de woorden van een ander vaak anders op dan bedoeld. De wereld lijkt een en al grote miscommunicatie.
(Naam bij de redactie bekend)

Om maar met de deur in huis te vallen, dit is precies waar het werk van Annika von Hausswolff over gaat:
‘All people have widely diverging experiences of things. It's actually quite strange. We believe that we understand one another when we communicate and we think we know what the other person is talking about. But we all have such different experiences and frames of reference. It is a miracle that we can keep the world together - but then again it does fall apart sometimes.’

Lees meer »

Tip1: Begluur één van je buren op dagelijkse basis en probeer zonder dat je buurman of buurvrouw het weet een episch lange film of een ruimte vullende installatie over zijn of haar leven te maken.

Van de redactie hoorde ik dat de tips om een werkblokkade te doorbreken, een tijdje geleden geplaatst op Mister Motley, één van de beste gelezen stukken is. Blijkbaar hebben kunstenaars met weinig inspiratie in ieder geval wel de inspiratie om naar deze site te gaan. Aangezien ik een wekelijkse lijstjesrubriek ben begonnen op Mister Motley wil ik beginnen met waar blijkbaar behoefte aan is: ideeën voor kunstenaars.

Ik zelf heb het probleem dat ik juist altijd te veel ideeën heb, maar ik de meeste van mijn ideeën vaak niet kan uitvoeren omdat ik er te ontechnisch, dom, bang, druk of verveeld voor ben. Ik zou dus blij zijn als anderen ze uitvoeren. Sowieso vind ik dat het hele idee dat je je eigen ideeën moet bedenken enorm overschat is. Volgens mij is de enige manier om uit een blokkade te komen, totaal willekeurig een idee kiezen en er net zo lang aan doorwerken tot het idee toch je eigen is geworden.
Lees meer »

Op donderdag 16 mei presenteerden de ontwerpers van 75 B hun gloednieuwe boek 'Arab Spring & Aaron Winter', een titel waar niemand eigenlijk iets van begrijpt. Verschillende sprekers hielden prachtige verhalen over de simpele maar inventieve en geraffineerde stijl van de ontwerpen, over de samenwerking, met als hoogtepunt een rit in een rode auto naar Death valley in Amerika, over hun vrije werk dat overal in Rotterdam steeds oppopte als onkruid.
Kunstenaar Folkert de Jong hield een bevlogen betoog over zijn zielsverwantschap met Rens en Pieter van 75B: dit is de geschreven versie van dat betoog.

Lees meer »

'Ik heb een videoclip gemaakt!' Met twinkelende ondeugd in haar ogen vertelt Alma Mathijsen op het kantoor van mister Motley over haar nieuwste project Waterkracht. ‘Een videoclip’ denk ik ‘kan ze ook al zingen’? Alma Mathijsen is een alleskunner. Ze is schrijfster, kunstenaar, organisator van heel veel leuks in Amsterdam en nu dus ook nog singer songwriter van een Nederlandse hit.
Lees meer »

Frieze tent en een werk van PaulMcCarthy

Nick Verwoert, Grimm Fine Art

Mister Motley vroeg Laurie Cluitmans een selectie te maken van de beste werken op de kunstbeurs Frieze in New York. Ze werkt als director bij galerie Fons Welters, maakt tentoonstellingen (o.a. de prachtige expo 'He disappeared into complete silence: re-reading a single artwork by Louise Bourgeois' in de Hallen in Haarlem) en ze bezoekt jaarlijks verschillende kunstbeurzen over de hele wereld. Oftewel: ze kent het klappen van de zweep.
Lees meer »

Hannes Wallrafen, ‘De schimmel’, 1994

In 2011 nam ik deel aan een project waarin kunstenaars hun werk presenteerden aan blinden. De presentaties bestonden voornamelijk uit vertellingen over wat er te zien was. Aan het vertellen van een beeldend kunstwerk kleeft een groot nadeel. Kijken naar een kunstwerk levert een directe associatie op, maar een blinde is overgeleverd aan een bemiddelaar die zijn persoonlijke waarneming in een vertelling projecteert. Kan een schilderij auditief worden vertaald? Kan beeldende kunst toegankelijker gemaakt worden voor blinden?
Lees meer »

Het leuke van het begin van je kunstacademietijd is dat je al wel besloten hebt dat je kunst wil gaan maken, het liefst zo goed dat je er later van kunt leven, maar dat die wens nog niet altijd helemaal zichtbaar is in de kwaliteit van je werk. Het is natuurlijk de tijd waarin je alles moet uitproberen en dingen mag maken die lelijk zijn, de tijd dat iedereen vooral nog werk maakt waar hij of zij zelf in voorkomt en ook de tijd waarin je bloedserieus praat over 'je kunst', ook als het eruit ziet als een Sinterklaas-suprise. Hieronder twintig werken waar ik de kunstwereld mee hoopte te bestormen.

1: De opdracht was dat we in tweetallen bij elkaar op huisbezoek moesten gaan en vervolgens een kunstwerk moesten maken waar die ander ook echt wat aan had. Carmen gaf aan dat ze nog wel een plek nodig had waar ze haar schoenen kon opbergen. Met dit gedrocht gemaakt van een zwart gespoten bh als resultaat. Arme Carmen.
Lees meer »

Lees meer »

Premier Mark Rutte werkt nog steeds een ochtend in de week op een VMBO school te Den Haag. Toen de sculptuur Ballonnenkind van Gijs Assmann onthuld werd kwam Rutte als docent naar de opening. Assmann gaf een toelichting op zijn werk en kreeg na afloop een hand van de premier met de de woorden 'Briljante speech'. Wat Rutte briljant vindt kan mister Motley u natuurlijk niet onthouden. De speech van Gijs Assmann:

Geachte aanwezigen,

Als kunstenaar ben ik gevraagd u iets te vertellen over dit beeld. Iets vertellen over je eigen werk is een obligate onderneming. Zelfs de door mij meeste geachte collega's hoor ik liever niet aan het woord over hun werk. Het wordt er meestal niet beter op.
Lees meer »

Composer John Cage: some rules for students and teachers
RULE ONE: Find a place you trust, and then try trusting it for awhile.

RULE TWO: General duties of a student - pull everything out of your teacher; pull everything out of your fellow students.
Lees meer »

In het filmportret van Juul Kraijer, een aflevering uit de reeks ‘Hollandse Meesters’, valt te zien dat de kunstenares vergroeid is met tekenen (klik hier om de aflevering te bekijken). Mister Motley mailde met Kraijer en stelde haar een aantal vragen.
Lees meer »

Goblet

Voor Mister Motley schreef Daan van Tricht op 15 februari een stuk over graphic novels en de emancipatie van het medium. Daarbij belichtte hij een aantal strips die uit de Verenigde Staten komen. Omdat er in Europa en vooral ook in Nederland belangrijke bijdrages zijn gedaan aan de literaire strip laat ik in deze bijdrage een aantal spannende en zeer het lezen waardige Nederlandse en Europese graphic novels de revue passeren.

Net als in Amerika vindt de graphic novel in Europa zijn oorsprong vaak in de undergroundstrips van de jaren ‘60 en ‘70. In de USA was Robert Crumb richtinggevend in de undergroundstrip met zijn harde komische strips met een flinke dosis seksuele frustratie. In Nederland is Peter Pontiac de onbetwiste ‘godfather’ van de undergroundstrips. Hij maakte jaren verhalen over punks, rockers en verslaafden. In 2000 verscheen zijn eerste en vooralsnog enige graphic novel, ‘Kraut’, die in Nederland een startschot was voor dit genre. Kraut is het verhaal van Pontiacs vader, die in de Tweede Wereldoorlog als verslaggever voor de SS naar het oostfront vertrok. Het verhaal concentreert zich rond de mysterieuze verdwijning van de vader op Curaçao in 1978 en de impact die dit heeft op het gezin.
Lees meer »

Begin mei is de tijd van Nationale Herdenking en het vieren van de vrijheid. We gedenken de gruwelijkheden, we worden weer geconfronteerd met waar mensen toe in staat zijn en hopen dat het nooit meer zal gebeuren. Kan kunst ons hier mee helpen? De oorlog, een oorlog, hoe moeten we die herinneren? Kan kunst troost brengen, hoop geven dat het anders zal gaan in de toekomst? Kan de wereld beter worden?
Lees meer »

‘Geen oorlog , geen ruzie is ooit opgelost door met de vinger naar elkaar te wijzen maar door verzachting in plaats van verharding, vergeven en opnieuw beginnen. Door elkaars ogen te lenen. Door empathie.’ Met deze regel eindigde ik mijn inleiding van mister Motley nummer 30, over empathie.
Het werk van Michael Tedja is zwart, boos, en virtuoos. Het nodigt je niet uit maar schreeuwt je toe, het houdt je als het ware tegen, als een hand die een stop teken maakt. Michael Tedja is als een kolkende rivier, hij gaat maar door en door, zijn werk als een ononderbroken stroom, veel, heel veel. Tedja is geboren in Rotterdam, een donkere huid, een zwarte kunstenaar. een fantastische kunstenaar. Zijn werk staat vol teksten als neger-en, zwarte kunst, negerkunst. Zwart is een geliefde kleur. De expositie is overweldigend, grote muren van onder tot boven met tekeningen en collages sluiten je als het ware op. Rijk, fascinerend, maar het plaatst zich ook tegenover mij, Tedja tegenover de wereld. Zijn vinger wijst naar mij terwijl ik kijk. Door al het zwart en de felle uitspraken in het werk sluit het de bezoeker bijna buiten. Het maakt een scheiding tussen jou en de ander. Daar had ik moeite me.
Lees meer »

In de jungle van de magazines bij Atheneum ligt tussen de tijdschriften een piepklein, geel boekje. Het bevat vier dunne pagina's met klein getypte letters en wordt samengehouden door twee nietjes. De kaft is een geel kartonnetje met een tekening van een vogeltje. De titel 'EEN KANARIE GENAAMD KURT' is geschreven met de hand en lijkt vervolgens gekopieerd. Naast de titel staat er op de voorkant niets. Geen naam van een auteur, geen datum, geen uitgever.

Dit schriftje voelt als flessenpost. De vorm suggereert dat er maar één exemplaar bestaat. Alsof iemand wakker werd na een stormachtige winternacht en het de moeite waard vond haar droom op te tekenen om er vervolgens een mooie kaft omheen te nieten.
Lees meer »

Thomas Kiesewetter

Thursday
The first night´s unofficial round of previews started with the collection of galleries around Potsdamer Straße. Working through the warren of spaces Krištof Kintera’s show Bad News at Jiri Svestka gallery stood out: rolled carpet sculptures and sickly brown casts lending a rich darkness to an otherwise playful show. Included were sculpture casts from piles of ice and snow, a knowing nod to the brutal weather that engulfed Berliners till only a few weeks ago. Emergence from cover is a theme also explored in Episode 0, the inaugural exhibition of the new Berlin art space insitu featuring Sinta Werner, Ulrich Vogel and Ignacio Uriarte. In the small space Werner created a visual disruption by highlighting an overlooked corner of the gallery with A-4 prints of the space overlaying a wall, a radiator and some pipes.
Lees meer »

In ‘Dream on!’ laten vier verschillende kunstenaars door middel van muurschilderingen, video, sculpturen en tekeningen hun dromen voor de dag van morgen of hun visie daarop zien. Met elke nieuwe tentoonstelling in KOP Breda wordt er een avond georganiseerd waarop deelnemende kunstenaars de gelegenheid krijgen om, na een gezamenlijke maaltijd waarvoor je je van tevoren kunt opgeven, iets over hun werk te vertellen. Ter begeleiding van de huidige tentoonstelling, ‘Dream on!’, werd de presentatie verzorgd door kunstenaars Stefan Gross en Tom l’Istelle. Dat het thema van de tentoonstelling genoeg ruimte laat voor een gevarieerde interpretatie, blijkt alleen al uit de presentaties van beider kunstenaars.


Lees meer »

Lees meer »

Dit artikel over Beatrix komt mister Motley #18 Imago. Met het oog op de kroningsdag is het goed om nogmaals na te denken hoe de macht poseert. Eat your eyes out op de 30ste.

Zal ze gebaald hebben? Beatrix, toen ze het resultaat zag van de fotosessie? Dit jaar werd de koningin 70 en, zo moeten ze ten paleizen gedacht hebben, daarmee werd het tijd voor een nieuw staatsieportret. Geen familiekiekje, maar een portret van de koningin zoals zij zich wil presenteren aan haar volk. De keuze voor de fotograaf is op z’n zachtst gezegd opmerkelijk: de wereldberoemde popfotograaf Anton Corbijn. Zou het een idee van de koningin zelf zijn geweest? Het leek een keuze met lef. Behalve zwoele foto’s van vrouwen in pikant ondergoed, fotografeerde hij Tom Waits achterin een stadsbus, U2’s Bono met een fles champagne in bad en Herman Brood met krulspelden in.
Lees meer »

Als een plotselinge verrassing liepen we op art Brussel tegen het werk van Indiase kunstenaar T. Venkanna aan. Voor het maken van het laatste papieren nummer van mister Motley dat in het teken stond van seks, intimiteit en naakt-zijn, hebben we getracht een seks-manual te maken aan de hand van kunstenaarsadviezen. Dit bleek lastig, soms gênant, maar vooral te privé. Logisch, als je als kunstenaars plots gevraagd wordt je beste seksadvies uit te doeken te doen aan de hand van een schilderij, pictogram, of tekening. Het is goed voor te stellen dat dit blokkeert, vooral als de kunstenaar doorgaans landschappen of stillevens tekent.
Lees meer »

Stel je voor. Je leeft in de 14e eeuw en iemand vertelt jou dat de drukpers een wetenschappelijke revolutie zal ondersteunen. Waarschijnlijk zou je hem voor gek verklaren. Je begrijpt het principe wel, namelijk de reproductie en verspreiding van gedachtes. Daar ligt het probleem niet. Maar hoe kan zoiets simpels als de overgang naar ander medium zo’n groot impact hebben?
Lees meer »

De Collectie

Und wenn du lange in einen Abgrund blickst, blickt der Abgrund auch in dich hinein.

Te beginnen met een anekdote, waar ik nu nog hartstochtelijk aan denk. Afgelopen oktober werd de tentoonstelling van Anish Kapoor feestelijk geopend in museum De Pont. Ik ben speciaal voor deze gelegenheid afgereisd naar het verre Tilburg en met een vurig verlangen hoopte ik dat de kunstenaar aanwezig zou zijn. Mijn gebeden werden verhoord en na het openingswoord van directeur en hoofdcurator Hendrik Driessen begaf ik mij met een veerkrachtige tred naar de man in kwestie. Al snel zag ik mijn kans schoon en kon ik de zojuist opbloeiende vriendschap initiëren, welke vrijwel direct daarna werd besloten met een handtekening op de voorkant van mijn vers aangekochte catalogus. De ontmoeting was dusdanig kort dat ik betwijfel of Anish Kapoor de luttele seconden die ik van zijn tijd heb gestolen zal missen. In ieder geval zal het boek eeuwig pronken in mijn collectie dat op dit moment bestaat uit één andere titel, namelijk: een ondertekende 'Pietas' van Jan Fabre. Bovenaan mijn lijst staat James Turrell, mocht ik die eens ontmoeten dan weet ik niet of ik de tranen kan bedwingen. Overigens waren er met mij vele anderen die op een gelijke wijze hysterisch achter “A. K.” aanliepen. Zo moet zijn avond zijn gevuld met enkel vergeten seconden.
Lees meer »

Mode verschiet met de snelheid van een vallende ster ieder seizoen van kleur, thema en look en door die haast ontglipt er soms iets aan de aandacht. Modeontwerper Rick Owens vroeg een kunstenaar Paul Kooiker om een lookbook te maken en voor iemand het heeft kunnen zien is het al weer uit het zicht verdwenen. Owens is een vreemde gothic vogel in de wereld van de mode. Zijn kleding is stoer, draagbaar, vanuit grote vlakken opgezet en voornamelijk zwart. De schoenen lijken vaak op legerkistjes en de jasjes op motor Jacks. Owens kleding ademt een ruige, androgyne erotiek terwijl zijn klanten toch Parisiennes of vrouwen uit Tokio zijn met een maatje zesendertig. Hij doet de dingen op zijn eigen manier. Zo zul je zijn mode nooit op de advertentiepagina’s van Vogue of Elle tegen komen want adverteren doet hij niet. ‘I'm trying to find very classically graceful lines but in a primitive way.’ typeerde hij zijn stijl. Owen heeft geen modeopleiding en na twee jaar kunstacademie dook hij het nachtleven van Los Angeles in. ‘I was a part of the wicked Hollywood Boulevard hustler bar world. I hung around people like Goddess Bunny, a dwarf friend of mine, and Mr. Beanbag in super sleazy, crystal, tranny hustler bars just off Hollywood Boulevard, a couple of blocks from my studio. It fit into my aesthetic of broken idealism.’


Lees meer »

Mister Motley maakte gisteren een fotoverslag van Art Brussel. Hierbij de favorieten op een rij.

Gavin Turk

Gavin Turk

Lees meer »

Hoeveel slokjes is het grootste zwembad ter wereld? Waarom drukken wij het gewicht van de vinvis uit in kilo's die deze aan land zou wegen? Wat te doen als de kilo geen kilo meer weegt? Met mijn scriptie onderzoek ik hoe in het dagelijks leven en in de kunst met maat wordt omgegaan en hoe dit zich verhoudt tot context. Als onderdeel van mijn onderzoek ging ik in gesprek met beeldend kunstenaar Anne Geene. Met haar sprak ik over de wetenschappelijke kant van het subjectieve en de persoonlijke kant van de wetenschap. Over het rangschikken van informatie en de voorwaarden van een encyclopedie. In Perceel nr.235 / Encyclopedie van een volkstuin geeft Anne Geene een compleet beeld van alles wat groeit/zwemt/vliegt, op/in/over de exacte 245 vierkante meter van haar volkstuin. Maar hoe compleet kan ‘alles’ zijn?
Lees meer »

Albert Verkade

De beeldentuin of beeldenpark, het is misschien wel de meest laagdrempelige vorm der kunstexposities. Hoeveel keurig gemaaide stadsparken kent Nederland wel niet met daarin een paar verdwaalde beeldhouwwerken? Of wat te denken van die plaatselijke periode van het jaar dat er opeens stenen mensen opduiken in het weiland van boer Harm of in de Voorstraat van Gemert? Er zijn vele dorpen in Nederland waar vrijwilligers (tijdelijke) beeldentuinen organiseren voor het ‘gewone’ publiek. Mensen die deze kunstwerken misschien nooit in een museum zullen zien, maar nu wel omdat ze er een gezellig dagje uit van maken om te kijken hoe een mus neerstrijkt op het hoofd van die wel erg serieus kijkende, stenen man. Of is dit te cynisch?
Lees meer »

Lees meer »

Olafur Eliasson was breakdance kampioen en leraar

Ze begonnen allemaal als huilende, afhankelijke, hulpeloze baby's en werden geboren in vergeten straten van stille dorpen in de minder beroemde staten en provincies, of in een hoge achterkamer met piepende deuren in een strafkamp van China. Ze groeiden op, kregen te eten en drinken, moederliefde, speelden ook op pleintjes in de zon, ruzieden wellicht ook met hun broers of zussen, gingen naar school om zo uiteindelijk op een punt te komen toelating te doen op één van de kunstacademies verspreid over de wereld. (op een enkeling na die wereldberoemd werd in de kunsten als autodidact) Ook Ai Weiwei, Sol Lewitt of Olafur Eliasson werden op hun nummer gezet door docenten en werden niet direct begrepen. Ook zij roerden eindeloos in hun ziel opzoek naar inspiratie, een weg, een teken om door te gaan en ook zij hebben dagen vol diepgewortelde onzekerheid gekend. En na de academie, was het gat even zwart en groot als bij ieder ander kunstenaar. Juist dat schept hoop voor de heimelijke, gefrustreerde of beginnende maker.
Lees meer »

Toen ik 17 was, vertrok ik naar Amerika. Tot dan toe was mijn idee van de staat getekend door beelden van hamburgers, silicone, wolkenkrabbers en te dikke mensen die je op willekeurige momenten sweatheart noemen.

Ik belandde in een typisch Amerikaans dorp: losstaande, houten huizen met porches aan een slingerweg, omringd door oneindig lijkende graanvelden. In plaats van een Cadillac hadden de meeste buren een paard in de voortuin en waar ik dacht dat een flatsceen zou staan in de hoek van de woonkamer, stond er een jachtgeweer. Tot mijn grote verbazing was niet de plaatselijke Mac Donalds, maar de gemeenschappelijke moestuin geliefd als ontmoetingsplek. Naast kauwgom en sportschoenen zijn Amerikanen suckers voor de natuur. Mijn grote Amerikaanse liefde van toen viste naar zalm tijdens de zomers in Alaska en ging voor zijn droomcarrière in de leer bij een boomchirurg. Als ultieme date mocht ik op de John Deere trucker meerijden naar het kampvuur in zijn achtertuin. Amerikaanse meisjes eten geen softijs, maar groene sla in de pauze en noemen elkaar liefkozend fresh.
Lees meer »

Beste Mr. Motley, ik ben een 3e jaars studente grafische vormgeving en alvast een beetje wanhopig op zoek naar een eindexamen onderwerp. Heeft u misschien bepaalde tips of ideeën?

Lees meer »

We hebben een motorstuntman gevraagd om op het dak van Q-Parking aan de Amsterdamse Veerkade in Den Haag zonder aankondiging of toestemming tijdens zonsondergang decibellen, paardenkracht en lef te tonen. Behendig, niet zonder gevaar, manoeuvreerde hij zijn gemotoriseerde leeuw over het asfalt. Balancerend, uitdagend, cirkelend, driftig spinnend. Onze duistere ridder verscheen uit het niets en stoof vervolgens weer weg in de duisternis. Even leek Den Haag op Gotham City.


Lees meer »

ondertussen in mijn atelier

Het Zwarte gat na de academie. Ik dacht het in eerste instantie te omzeilen; een week na het afstuderen had ik al een pracht atelier met meer ruimte en minder regels dan ik in mijn hele academie tijd bij elkaar gehad heb. Alles moest nog worden gebouwd en aangelegd, inclusief de deur.. Aan rondslingerende materialen geen gebrek dus. De eerste maand heb ik veel rondgestruind. Water en stroom aangelegd, een deur opgehangen en een muur getimmerd, werkbanken gebouwd, muren geschilderd, materiaal verzameld, mijn atelier opnieuw ingedeeld, nog meer verzameld, me verwonderd over de vogels op het terrein en begonnen met de aanleg van een tuin. Ik kreeg ontwerpopdracht en ik keek een 7-daagse masterclass in het Cement & Beton centrum te Den Bosch tegemoet. Genoeg te doen dus. Maar na een tijdje begon alles te stagneren. Geen werk, geen inkomsten, geen nieuwe kunst en alles in mijn atelier was maar half af. Ondertussen kreeg ik van mede-afgestudeerden allerlei berichten over exposities, nominaties en masteropleidingen, en ik haalde helemaal niks binnen. Het zwarte gat bleek onvermijdelijk en gapend groot.
Lees meer »

Arash Fakhim en Ide André studeren beiden Beeldende Kunst aan academie ArteZ in Arnhem. Een aantal weken geleden voerden ze daar hun werk ‘3 Spaces’ uit, een maar liefst tien uur durende performance.

Lees meer »

Dagbladvormgever Jan Paul van der Wijk die laat zien hoe de pagina’s vorderen

Verslag Lost & Found 5 april 2013 in Restaurant Café NRC

Kunst in een krantenomgeving, uitnodigingen verstuurd per papieren vliegtuigje. Dagbladvormgever Jan Paul van der Wijk die laat zien hoe de pagina’s van de zaterdagkrant een etage hoger vorderen en die op verzoek van de aanwezigen bij Lost & Found een klein geheim spoortje op de voorpagina achterlaat. Ssst, niet verder vertellen! De ontmoeting tussen de immer de waarheid najagende wereld van de journalistiek en de wereld van de illusie was spannend, maar soms problematisch. Niet altijd vallen schoonheid en waarheid samen, immers.
Lees meer »

For mister Motley’s Sex issue #34 we published a photograph of Ryan McGinley where two young boys hugging each other while wearing plastic see-trough-rain coates. To us the image is very vulnerable and the love between the models and the photographer is clear, while there is a sexual magnetic field in it as well…. Ryan McGinley is by the age of twenty-four already really famous throughout the whole world (not without a reason, his photographs are breath-taking) and hard to interview because he’s on the road all the time making these wonderful images. So we decided to publish a small part of the conversation between film director Gus van Sant and Ryan McGinley were they talk about passion, drive, their models and heroes.
Lees meer »

Alweer een maand geleden kwam ik in het ‘ladenkastproject’ van galerie Phoebus in Rotterdam dit prachtige boekje tegen. ‘Panthéon’, gemaakt door de Franse kunstenaar Jean-Claude Loubières, houdt het midden tussen een ‘boek’ en een ‘kunstwerk’, tussen ‘lectuur’ en ‘kunst’. Op de cover en de twee uitklapbare schutbladen van het boek staat een oude, zwart-witte panoramafoto van een grote groep mensen die samen staan te poseren tegen de achtergrond van een stadsplein. Behalve dat de foto genomen is in Brussel en dateert uit 1936, weten we niets. We weten niet wie de honderden mensen op de foto zijn, wat ze op het plein in Brussel doen en waarom ze daar op die bewuste dag in 1936 samen op de foto gingen. Het doet op het eerste gezicht vermoeden dat het om de medewerkers van een groot bedrijf gaat, of misschien om de leden van één of andere vereniging. Maar we kunnen alleen maar raden.


Lees meer »

In de rij voor de ArtEZ afstudeershows zag ik een dame met een kleurig sjaaltje dat uit een perfecte trenchcoat stak en goed onderhouden krullen. Het bleek de vader van Anne Kluytenaar te zijn. Zij studeerde dit jaar af met haar collectie Lux is Crossing, een herencollectie die gebruikmaakt van iconische elementen van chique dameskleding. Ze liet zich inspireren door de dame die een jaar geleden nog als man door het leven ging. Haar vader Peter werd Pieta.
Lees meer »

Tussen de gelikte design bladen vist Petra Noordkamp van boek- en tijdschriftenwinkel Atheneum in Amsterdam een minder gepolijst design tijdschrift op. Het is net nieuw binnengekomen, klein van formaat en met een ‘lekkere’ kaft (dik, met reliëf en full colour). Het heet Works that Work. Een magazine over design dat zich ook manifesteert in de smalle straten van India, in vluchtelingenkampen van Tunesië, of in de keuken van strijdende soldaten op hun legerbasissen. Misschien is het begrip ‘design’ inmiddels zo gekleurd dat de eerste associatie met het woord dure objecten in lege winkels zijn. Meubelen die in ateliers worden ontwikkeld en eerder esthetisch dan praktisch zijn. Works that Work lijkt niet geïnteresseerd in dergelijk design, maar gaat opzoek naar de alledaagse menselijke creativiteit en raakt design in de breedste zin van het woord. Op de achterkant van het magazine staat: ‘Works that Work wants to examine often ignored areas of design’. Bladerend door het blad vraag ik me af: wat is in dit magazine nog het verschil tussen design, kunst en het dagelijks leven? Waarom staat er niet: dit magazine gaat over ‘menselijke drang om de wereld mooi te maken en te laten functioneren’, of ‘schitterende voorbeelden van overleven?’ Maar ach, what’s in a name? de artikelen spreken tot de verbeelding en laat verbeelding nou niet enkel toehoren aan design, kunst of overleven.
Lees meer »

De Flügelbus

Hanna Bervoets in de bus met haar aantekeningen boekje

Aantekeningen die ik maakte op 1 maart 2013, tussen negen en twaalf uur ’s avonds:

- bier heeft geen moeder
- bruin (blond?), licht krullend
- ervaring is zijn observator
- snotterende kindjes
- hoort er (niet) bij?
- robbie ogen open
- water, afstand
- roken met nylon tussen je benen
- follow the leader
- ik ben de bus
Lees meer »

Soms zitten de mooiste verhalen in een klein hoekje. In een klein hoekje, of op een klein stukje aan de muur in dit geval. Een week geleden stapte ik Grillroom Osman aan de Boekhorststraat in Den Haag binnen. Toen ik de man achter de toonbank de reden van mijn komst mededeelde, had ik verwacht en misschien gehoopt dat hij meteen zou beginnen te vertellen. In plaats daarvan leek hij eerder een beetje verrast en keek wat verlegen om zich heen. Heel even drong zich de vraag aan me op of dit nou weer zo’n typisch geval was van iets dat heel mooi en ideologisch klinkt, maar in de praktijk totaal niet blijkt te werken. Maar toen ik de man vroeg wat zijn favoriete voorwerp aan de muur in de Grillroom was en hij begon te glimmen, wist ik dat ik er goed aan had gedaan om binnen te komen.


Lees meer »

Erik Mattijssen

Tip 1
In het boek Stil de tijd gaat het Joke Hermsen om de tijd die je terug krijgt als je je even terugtrekt uit het normale dagelijkse leven. Die persoonlijke of innerlijke tijd valt niet in eenheden als uren of minuten uit te drukken maar wordt ervaren. Ze pleit voor meer innerlijke tijd. Want pas als je je bewust bent van het belang van die tijd, kom je tot reflectie en creativiteit.
Denkt u dat mensen creatiever zouden worden als ze meer tijd zouden hebben?
Ik denk het wel, want rust ontspanning en nietsdoen zijn voorwaarden om de verhouding tot die andere tijd vrij te leggen. Dat merk je als je af en toe uit die kloktijd breekt en gaat wandelen en naar muziek gaat luisteren of gaat mediteren. Dan merk je dat je in een ander soort tijd terecht komt die ook met ‘een dieper zelf’ verbonden is, zoals de filosoof Henri Bergson dat noemde. Een innerlijke tijd is tevens de bron van je creativiteit en van je authenticiteit.
Geeft u ook concrete aanbevelingen?
Ja om minimaal een middag in de week vrij te houden. Durf eens niets te doen.
(uit interview met Katja de Bruin)
Lees meer »