Foto van werk uit de tentoonstelling Macular

De wijk Overvecht staat vol met flats van over het algemeen meer dan tien verdiepingen hoog. Talloze mensen die jaren in Utrecht wonen zijn er nog nooit geweest. Het is een soort Bijlmer van Utrecht. Toch zijn er redenen om naar de wijk te gaan. Sinds een paar maanden zit het kunstenaarsinitiatief Das Spectrum er. Eigenlijk is Das Spectrum de verzamelnaam voor drie verschillende Utrechtse initiatieven: Das Bilt, IMG_SRC en FRAST, die onder één naam en dak tentoonstellingen maken, evenementen organiseren en atelierruimten hebben.
Lees meer »

Tijdschriften zijn niet, zoals in het verleden meerdere malen voorspeld is, uitgestorven en vervangen door nieuwe ‘brave new world’ media. Ze zijn gelukkig ook niet alleen nog maar in musea te vinden en in gespecialiseerde collecties van historici, verzamelaars en excentriekelingen. Nee, het tijdschrift leeft!
Lees meer »

Vladimir Nabokov schreef in 1955 het boek Lolita. Een boek dat wereldberoemd werd. In Lolita valt een man van middelbare leeftijd voor een meisje van 12 jaar oud. Zij wordt afhankelijk van hem en hij neemt haar mee op een reis door Amerika. Is hij een jager en zij de prooi? Het ligt iets minder eenvoudig...
Lees meer »

Kunstenaar Erik Mattijssen is in Suriname, hij geeft daar les aan het Nola Hattermaninstituut en stuurt ons af en toe kleine berichten.
Lees meer »

The Persuaders

Als kind wilde ik deze drie dingen: ontdekkingsreiziger (en tegelijkertijd dierenarts, dan kon ik de dieren die ik onderweg tegenkwam opereren), koorddanseres of kunstenares worden. Dit laatste des te meer na het zien van een uitzending van de “Versierders” (The Persuaders”, 1970 - 1971) waarin Roger Moore en Tony Curtis bij een fotografe op bezoek gaan met enkele vragen. De studio van de fotografe is helemaal leeg behalve in het midden waar een grote plastic hand staat met daarin de kunstenares, half liggend/half zittend. Ze draagt witte kleding, beweegt sloom en geeft allerlei interessante orakel antwoorden op de vage maar suggestieve vragen van de versierders. Ze heeft iets van een priesteres, maar dan in een modern jasje.
Lees meer »

Zie je de foto’s bij dit stukje tekst? Vergeet ze. Ze geven een impressie, maar het is niet per se een goede. Werd je toen je ernaar keek ook even terug geslingerd naar de jaren zestig revival van twee decennia terug? Het was esoterie voor en na. Gebatikte t-shirts overal en in plaats van een ode aan de ambachtelijke oude Javaanse kunstvorm, werden ze een keurmerk voor verloren hippies.
Lees meer »

Nathalie Bruys

Wat gebeurt er na het leven? Is er iets of is er niets? Het merendeel van de mensheid denkt dat er ‘iets’ is na het leven. Je gaat op in het universum of je reïncarneert; het is de menselijke drang om ergens in te geloven. Anderen menen dat er helemaal ‘niets’ is. Voor hen is het leven eenvoudigweg voorbij. In Afterlife - kunst over de eindbestemming laten 14 internationaal bekende kunstenaars ons hierover nadenken.
Lees meer »

Het beste liefdesnummer ooit is geschreven door de lelijkste man van Engeland: Johnny Rotten. Zijn artiestennaam is subliem gekozen, als je hem ziet dan ruik je ‘m; droge shag en oprispingen bier van de rest van de band, PIL. This is not a love song (1983). De titel wordt onder luid gitaargejank door een microfoon geschreeuwd, niet een of twee keer maar zo vaak, met steeds een andere intonatie of nadruk op een woord, dat het verdacht wordt.
Lees meer »

Gisteren is in LA de 58-jarige kunstenaar Mike Kelley overleden. Een groot verlies voor de kunstwereld omdat hij baanbrekend werk maakte door installatie, performance en muziek met elkaar te combineren. Door zijn interesse in volkskunst en alledaagse rituelen schreef mister Motley regelmatig over hem. Dit jaar zal in het nieuw geopende Stedelijk Museum Amsterdam een retrospectief openen van zijn werk dat ook in de toekomst een grote inspiratiebron zal zijn.

Dit was een inzending van Maartje Jaquet.

MASKARADADA is een elfletterwoord van getallenman en woordsmit PJ Roggeband en tevens de titel van zijn expositie in een aantal etalages in Amsterdam West.
Lees meer »

Han Hoogerbrugge voor zijn werk La grande FÊTE des voyeurs

Han Hoogerbrugge is een Rotterdamse kunstenaar die toonaangevend is voor de crossmedia kunst in Nederland. Ondanks zijn grote oeuvre heeft hij nooit eerder een solotentoonstelling gehad. TENT, in Rotterdam, toont dus voor het eerst een rijk overzicht waarin Hoogerbrugges werk in verschillende zalen te zien is. De werken van zijn hand kenmerken zich door de strakke, zwarte omlijningen die tevens doen denken aan de ouderwetse stripverhalen zonder kleur. De behandelde thema’s zijn daarentegen actueel, soms licht pornografisch of gewelddadig. Hoogerbrugge gebruikt zijn eigen identiteit veelvuldig. Altijd strak in het pak, met net gekamde haren.
Lees meer »

Toine Klaassen

In het zuiden des lands worden ingrijpende voorbereidingen getroffen voor het grootste feest van het jaar: carnaval. De gangbare winkelstraten, pleinen en bruincafe’s veranderen in een kleurrijk decor waar een grote stoet feestende mensen doorheen trekt in kostuums waar nachten lang vol overgave aan gewerkt is. De gangbare regels worden verdraait, naar de hand gezet van Prins Carnaval en de wereld leeft voor enkele dagen in een uitzinnige roes.
Lees meer »

Wanneer besefte je dat je kunstenaar bent?
Ik heb dat eigenlijk nooit echt beseft... hoewel ik de laatste tijd sinds de 'haatcampagne' tegen de kunsten me wel degelijk als een kunstenaar gestigmatiseerd voel... Ik heb me wel altijd al een beetje een buitenstaander gevoeld, misschien is dat een gevoel dat bij een kunstenaar hoort? Op de kleuterschool liep men al weg met mijn tekeningen, letterlijk... het schrift met roofdiertekeningen dat op een ouderavond werd getoond heb ik nooit meer terug gezien... is gewoon achterovergedrukt door mijn toenmalige juf.
Lees meer »

Ik ken musea toch vooral als plekken waar ze kunst laten zien, waar curatoren eindeloos wikken en wegen om te bepalen wat dan precies kunst is en wat er dan wel of juist absoluut niet getoond mag worden als kunst. Er is ook een ander soort museum waar ik een grote voorliefde voor heb: de verzamelmusea. Hier staan andere mensen aan het roer dan curatoren met strakke zwarte design brillen. Meestal zonderlinge types met wilde baarden, wonend in een afgelegen gehucht, die hun leven spenderen aan het verzamelen van spullen vallend in een specifiek thema. Hier geldt het principe: als de verzameling maar groot genoeg is, dan is het sowieso een museum waard.
Lees meer »

De jacht is een symbool van het verlangen naar de Ware. The One. De jager eigent zich de macht toe om lief te hebben, totale vreugde te beleven aan het ritueel. Maar al is het spel nog zo fraai en verleidelijk; de jacht is tragisch. Sandor Marai ziet zijn vrouw als prooi, Petrarca beschouwt de liefde als een gif dat lekker smaakt en ook bij Leonardo da Vinci zijn genot en smart met elkaar verbonden. Waar ook op gejaagd wordt en wat dan ook verleid wordt, altijd heerst ambivalentie.
Lees meer »

Kunstenaar Eva Mouton vindt dat er zo veel mogelijk getekend en geschreven moet worden. Daarom heeft ze haar eigen tijdschriftje: Kopstoot. Een eenvoudig blaadje vol met tekeningen en teksten. Het doet eigenlijk nog het meest denken aan een dummy, zo’n boek met lege bladen die kunstenaars altijd bij zich dragen en als schetsboek gebruiken. Als ik er een zie liggen, vraag ik altijd of ik er in mag kijken. Veel kunstenaars hebben dat liever niet omdat hun dummy een soort dagboek is. Er staan geheimen, niet-uitgewerkte ideeën en snelle schetsen in. Het is de kunst voor dat het kunst is. Daarom wil ik er altijd inkijken. En daarom mag dat meestal niet. Mouton heeft er geen problemen mee. Sterker nog, zij wil het delen met een zo groot mogelijk publiek.
Lees meer »

Inci Eviner, Terra Incognita, 1998

Empathie betekent voor mij het delen van verantwoordelijkheid met de toeschouwer. Ik vraag mijn toeschouwer op twee manieren om aandacht: op het eerste niveau verleid ik de toeschouwer en nodig ik ze uit in mijn wereld. Op het tweede niveau, als ze binnen zijn, vraag ik ze hun eigen menselijkheid met al zijn zwakheden onder ogen te zien.
Lees meer »

Afgelopen donderdagavond vond in het Grand Palais in Parijs een bijzondere modeshow plaats. De show is het resultaat van een samenwerking tussen Dries van Noten, Job Wouters en Gijs Frieling. Wouters en Frieling verzorgde de prints op de kledingstukken en de muurschildering als achtergrond voor het defilé.

Marlene Dumas, The benefit of the Doubt, (foto: Thea van den Heuvel/DAPh)

No lie can live forever en The benefit of the Doubt, het zijn twee kunstwerken in rechtbanken die gemaakt zijn in opdracht van de rijksoverheid. No lie can live forever (2006) van kunstenaar Sam Durant zie je als je Arnhem binnen- of uitrijdt prominent tegen een wat saaie gevel van het gerechtsgebouw. Achter die gevel rust een zware taak op de schouders van de rechterlijke macht. Een stripachtige zwarte protestletter in neongele baklicht knalt tussen de bomenrij door. Ik ontdekte het kunstwerk vanuit een stadbus en had ruim de tijd om het werk tot me door te laten dringen want het verkeer stond vast. Maar ik ben er nog niet over uitgedacht.
Lees meer »

Self-portrait with folding chair - 160 x 120 cm - oil/acrylic/enamel paint/canvas

www.harryvanderwoud.nl

In 1953 schreef fotograaf Edward Weston ‘that it would be foolish to imagine that colour would kill black and white.’ Heeft hij gelijk gekregen? Het grote publiek had een overweldigende voorkeur voor kleurenfoto’s maar dat maakte kleur in de ogen van de kenners juist ordinair, alledaags, meer iets voor amateurs. De verkoop van zwart-wit films liep terug van 80 miljoen in 1970 tot 30 miljoen in 1880. Inmiddels is het doek gevallen voor de diakleurenfilm Kodachrome, die is niet meer leverbaar en zo zullen er meer films gaan verdwijnen. Digitaal heeft de fotografie overgenomen en kleur heeft ruim gewonnen in kranten, tijdschriften en de fotografie.
Lees meer »

Tijdens het Studium Generale op de KABK in Den Haag sprak Michiel van Nieuwkerk met vier Hollandse meesters over hun studietijd, de totstandkoming van hun kunst en het huidige politieke klimaat. Het Studium Generale wordt georganiseerd door Hanne Hagenaars.
Lees meer »

Tijdens het Studium Generale op de KABK in Den Haag sprak Michiel van Nieuwkerk met vier Hollandse meesters over hun studietijd, de totstandkoming van hun kunst en het huidige politieke klimaat. Het Studium Generale wordt georganiseerd door Hanne Hagenaars.
Lees meer »

Tijdens het Studium Generale op de KABK in Den Haag sprak Michiel van Nieuwkerk met vier Hollandse meesters over hun studietijd, de totstandkoming van hun kunst en het huidige politieke klimaat. Het Studium Generale wordt georganiseerd door Hanne Hagenaars.
Lees meer »

Tijdens het Studium Generale op de KABK in Den Haag sprak Michiel van Nieuwkerk met vier Hollandse meesters over hun studietijd, de totstandkoming van hun kunst en het huidige politieke klimaat. Het Studium Generale wordt georganiseerd door Hanne Hagenaars.
Lees meer »

Wat is de oorzaak van wat wij liefde noemen? En waar in de hersenen ontstaat liefde eigenlijk? Is verliefdheid een fundamentele menselijke drift of verschillen we niet zoveel van de dieren? Er is onderzoek gedaan naar onder andere verliefde vossen, chimpansees die tongzoenen en savannebavianen die elkaar van de zenuwen niet aan durven te kijken. Een verliefde student neemt deel aan een wetenschappelijk onderzoek en hoort dat liefde een verslaving is.
Lees meer »

Paul Bruijninckx

Er valt steeds meer te doen in Den Haag, qua hedendaagse kunst dan. Want sinds kort is het zoveelste kunstenaarsinitiatief geopend: Uhm. Gunstig gelegen in het centrum, vlakbij de Grote Kerk, wordt dit initiatief gerund door drie kunstenaars die een paar jaar geleden zijn afgestudeerd aan de KABK. De ambitie is een zeer multidisciplinair programma, dus tijdens mijn bezoek waren er ook enkele restanten van performances te zien. Uhm is geen white cube: de ruimtes zijn gestript maar er is verder geen moeite gedaan het vele beton te verbergen. Heel sympathiek en pretentieloos.
Lees meer »

Bob Eikelboom

Afgelopen vrijdag (de 13e) opende in Den Haag een van de eerste tentoonstellingen met werk van academiestudenten die dit jaar afstuderen. De tentoonstelling Vrijdag de dertiende tweeduizendtwaalf met werk van 29 studenten beeldende kunst van de Koninklijke Academie, vindt plaats in cultureel centrum De Regentenkamer dat tegenwoordig gevestigd is een oude kerk van de Zevendedagsadventisten. In de grote galmende ruimte valt als eerste het geluid op: van verschillende kanten is gezang, gezoem en ander moeilijk te plaatsen geluid te horen. Het is zeer bepalend voor de tentoonstelling die meteen prettig maar ook wat mysterieus aanvoelt.
Lees meer »